هرچند ناقابل است...

توی خمین، محله‌ کوچکی هست به اسم "کوی روح الله"، ساکنین این محله بیشتر خانواده های شهدا هستند، در واقع زمین این خانه‌ها ارث پدری امام خمینی بوده که طبق سفارش خودشان در همان زمان حیات بین خانواده شهدایی که خانه نداشتند و تعدادی از نیازمندان دیگر تقسیم شده است، در سند این زمین‌ها جلوی اسم فروشنده اسم امام خورده و مبلغ معامله هم یک شاخه نبات و صد تومان پول است.


پی‌نوشت:

 

بسمه تعالی

جناب حجت‏الاسلام آقای جلالی ـ دامت‏افاضاته

جنابعالی وکیل هستید زمینهای متعلق به اینجانب را، هر چند ناقابل است، هرطور صلاح می‏دانید تقسیم کنید بین فقرا و تملیک آنان نمایید، چه ساختمان شده باشد یا نشده باشد.

30 رجب 1405 / 1 اردیبهشت 64

روح‏اللّه‏ الموسوی الخمینی

/ 5 نظر / 7 بازدید
مسیر

باید بابت این نوشته ات ازت تشکر کنم عطش جان[گل] امام؛ نوستالژی مشترک مان

کشکول

سلام بزرگ بود و بی انتها. .... به روزم.

زهرا ب

من هم یکی از اهالی همین محله ام اگر چه آنجا نیستم. زمینی هم به نامم نیست. خمینی نامش را روی قباله ی عشقم زده با یک شاخه نبات و یک عمر مدیونی... [گل]

سناء

صداش به شکل حزن پریشان واقعیت بود و دست هاش، هواي صاف سخاوت را ورق زد و مهرباني را، به سمت ما كوچاند ...

ehsan

خواندم.