هواخوری

  شاید یک خرده خنده دار باشد ولی از بین همه سریال های تلویزیونی پرطرفدار  این چندوقت مثل  افسانه جومونگ و رستگاران و پس از سال ها و ...یک سریال ساده با مدت زمان پخش کوتاه من را با خودش همراه کرد.

گرچه این همراهی به علت ساعت پخش نامناسب و متغیر فقط در حد هفت هشت قسمت شد  ولی همین اش هم دل نشین بود.

 

روایت های ساده از زندگی معمولی ،شخصیت های نزدیک و آشنا ،آرامش و صمیمیت جاری در قصه،یک جاهایی ساختارشکنی های کوچولو ولی جالب،تنش ها و درگیری شخصیت ها با مسائل ملموس و تجربه شده،روابط خوب بین آدم ها ،جای خالی دروغ و غیبت و چرندیات در گفتگوها  و تنوع موضوعی و شخصیتی در اپیزودها احتمالن بخشی از دلایل دل نشینی این سریال بود.

 

"همه ی بچه های من" با کارگردانی "مرضیه برومند" دی روز با پایان خوش تمام شد.

 

پی نوشت:

رفیق فابریک ما فرمودند:شما خانوما کلن از هر فیلم یا قصه ای که چن تا خانوم توش دور هم جمع شن و گپ بزنن خوشتون میاد!!

 

 

/ 6 نظر / 27 بازدید
زلال

خوش به حالتون که یه سرگرمی پیدا کردین. ما که مفلوک روزگاریم. ماهواره که نداشتیم. تلویزیون هم که دیگه پاسخگو نیست یه جوری میشیم[سبز] اینجوری خلاصه ما موندیم و حوضمون

لیلا

نمی دونستم تموم شده! واقعا خیلی جالب بود . خیلی خودمونی بود . اصلا فکر نمی کردی که دارن بازی میکنن. خیلی صمیمی و عادی بودن.

قاصدک

سلام بر شما واینکه این سریال به خاطر واقعی بودنش و همذات پنداری بیننده ها با آن طرفدار داشت..آرام ولی واقعی...آن طور که باید نه به دنبال احمد رضا!!

محبوبه

مثل همه ی کارهای برومند وااقعن از دیدنش لذت بردم خانوم بودن شما هم از اول (یعنی وقتی اولین نوشته تونو خوندم ) معلوم بود خانم به نظر من این ذوق داره[لبخند]

ehsan

خواندم.