دوشنبه ٢٤ آذر ۱۳٩۳
خوشا به حال شماها که عاشقی بلدید

خانه‌ی ما اگر در مسیر کربلا بود...

+

 

 

 

عنوان مصرعی از رضا احسان پور به سعی دوست جان




یکشنبه ۱۱ آبان ۱۳٩۳
محرم خوانسار

یکی دوسال پیش تاسوعا و عاشورا رفتیم خوانسار. شهر کوچک قشنگی بود که پاییز و محرم و باران هم قشنگ‌ترش کرده بود.

مراسم‌های عزاداری جالبی هم داشتند، حسینیه‌های ساده با معماری قدیمی، چای توی استکان‌های باریک و نعلبکی، خرما توی ظرف‌های چینی گل سرخی، جوان‌هایی که خادم حسینیه بودند و لباس شان مثل خادم‌های حرم بود، برای بچه‌ها هم حتی از این لباس‌ها بود اگر می خواستند کمک کنند، دیدن جوان‌هایی که می ایستادند به ظرف شستن و زیر باران دوان دوان، ظرف‌های تمیز را به قسمت نذری می‌رسانند دوست داشتنی بود. موقع ناهار خانه‌های زیادی بودند که غذای نذری می دادند، بعضی خانه‌ها فقط مخصوص خانم‌ها بود، از این خانه‌های بزرگ باصفای قدیمی که حیاطش را  آب و جارو کرده بودند، در خانه تا وقتی ظرفیت همه اتاق‌ها پر شود باز بود، وقتی دیگر جای نشستن برای ادم های جدید نبود در را بستند و غذا را توی سینی‌های بزرگ آوردند. قیمه بود توی بشقاب‌های ملامین قدیمی و گفتن ندارد که چه خوشمزه.


مدل عزاداری حسینیه‌ای که ما رفتیم هم بیشتر به نمایش و تأتر می زد. اسب و شترهای فراوان با تزئینات رنگی عجیب، بر خلاف شهر ما که بیشتر با سینه زدن  خواندن عزاداری می‌کنند.

عصر هم رفتیم تعزیه روستایی به اسم قودجان که ظاهرا تعزیه‌های مشهوری دارد. فضاسازی خوبی داشت، خود روستا هم که دیدنی بود.


نمی‌دانم چه‌م بوده که هیچ عکسی از آن‌جا نگرفتم، این عکس‌ها را هم توی نت پیدا کردم. ولی واقعا محرم‌ها آدم وقت و حال خوب و پایه داشته باشد برود بگردد گوشه کنار ایران، هر سال برود یک طرفی، میان یک جمع با صفایی که با لهجه و سلیقه ی خودشان حسین حسین می‌کنند..

 




شنبه ٢٤ خرداد ۱۳٩۳
کفش‌ها

 

پارسال همین‌موقع‌ها بود که به دعوت مکرر دوستی رفتم برای کمک کردنش در کار، به خیال خودم از کار و زندگی، به زور و زحمت مرخصی گرفته بودم و میلی‌متری همه چیز را جور کرده بودم که خودم را به وقت برسانم تا آن دوست تنها نماند و  کمکی که رویش حساب کرده و خیلی التماس دعا دارد به خاطرش را به موقع برسانم.

رفتم و روزهایی که آنجا بودم مثل تراکتور کار می‌کردم، از صبح تا شب توی آن اتاق اداری بسته می‌نشستم پای سیستم و پدر ذهن و چشمم در می‌آمد تا همه چیز خوب پیش برود. منی که توی شهری زندگی می‌کنم که اگرچه خیلی چیزها ندارد اما فضاهای باز و اکسیِژن تازه برای نفس کشیدن خیلی دارد، آنجا ارتباطم با بیرون فقط پنجره‌ای بود که گاهی انبوهی کبوتر در قابش می نشستند و فکر می‌کردم این همه کبوتر وسط این شهر شلوغ و این هوای دودآلود چه خوب که هستند و تنها نیستم.

آن دوست هم بود اما به خاطر مشکلاتی که داشت کم بود. هر وقت هم که می‌آمد کارش را می‌کرد و چندان مهمان بودن من و میزبان بودن خودش برایش معنایی نداشت. گرفتار بود و من می فهمیدم و طبق معمول درک می‌کردم اما وقتی می دیدم برای خودش وسط کار خرید هم می‌رود و چیزهای بامزه برای عزیزانش می‌خرد یا قرار تفریح بعد از کار را - همان وقت‌هایی که من باید می‌ماندم- می‌گذارد و بعد برمی‌گردد و دوباره غرغرهایش با ما و منی که دیگر به جای مهمان زیردست صرفش شده بودم را از سر می‌گیرد یک طوری‌ام می‌شد.

فکر می کردم جایی آمده‌ام که تنهام و مال آنجا نیستم و باید کاری برای خودم کنم وقتی کسی که انتظارش را دارم کاری برایم نمی‌کند،هنوز زمان آنجا ماندنم تمام نشده بود و نمی‌توانستم زیر قولم بزنم اما بی‌تاب بودم که زودتر بروم. 

یکی از همین عصرهای بلند و خوب خرداد بود که از آن اتاق با سرکشی مؤدبانه‌ای زدم بیرون و رفتم پیاده‌روی، سر راه برای خودم گل خریدم و خیلی فی‌البداهه یک جفت کفش،سعی کردم آرام باشم و دل خودم را دوباره به دست بیاورم،تا آخر قرار دوهفته‌ای‌مان ماندم اما بعدش کم کم از آن رفاقت کلاً زدم بیرون.

به قول یک بنده خدایی، جایی که بودن و نبودنت فرقی نمی‌کند به بودنت احترام بگذار و نباش.

حالا هر وقت به آن کفش‌های جاجیمی رنگارنگ نگاه می‌کنم لبخند می‌آید روی لبم، دلم کفشی برای رفتن به پاهایم هدیه داده بود، جایی که باید می‌رفتم. 




دوشنبه ٢٦ فروردین ۱۳٩٢
حرم

از خانه تو که برمی‌گردم همیشه تا چند روز، همه خانه ها به چشمم تاریک است و همه اتاق‌ها و اتفاق‌ها و حرف‌ها به دلم، بی‌جان...

بعد از چند روز دوباره آن همه نور و روح و جان و صفا، از یادم می‌رود و چشم ودلم عادت می‌کند به همینی که هست...

 

از سفر برگشته ام،سفر از من برنمی‌گردد(شمس لنگرودی)




یکشنبه ۱٠ مهر ۱۳٩٠
عطش گردی

  هر از گاهی آمار بازدید اینجا مثل لوبیای سحرآمیز میرود بالا! چک که می کنم می بینم یک نفر از راه رسیده و آرشیو عطش را شخم زده، از 90 سرک کشیده به 89،بعد 88، همین‌طور تا همان 85 آغاز.کاش می شد این رهگذرها را ببینم و بپرسم سفر چطور بود؟ 




سه‌شنبه ٧ تیر ۱۳٩٠
مدیر مدرسه

رفته اند سفر،دارم دیوانه می شوم از نبودن‌شان. دی‌روز یکی پرسید کی برمی‌گردند؟گفتم شنبه.گفت :چه زود.فکر کردم این "چه زودِ" او برای من چقدر دیر است.

سپرده‌اند که کارنامه داداش کوچیکه را بگیرم،خودش دم‌رفتن سفارش کرد که حتماً فقط خودم بروم مدرسه،نه هیچ کس دیگری.خب خبر داشت هم از دسته گل‌های خودش هم از اخلاق بی‌ریخت مدیر مدرسه.

چقدر دعوا کردیم با هم روزهای امتحان، همه‌ی کتاب‌های اول دبیرستان را مرور کردم آن چند روز،دعوامان هم سر این بود که او می‌خواست یک‌شبه فیزیک بلد شود،شیمی حفظ کند ،زبان و عربی توی مخش فرو برود،.حالش هم خوب بود و هیچ استرس نداشت،عوضش من فشارم می‌افتاد. بعد می‌دیدم وقت کم است و ساعت شده یک شب و هنوز کلی از کتاب مانده،به عادت زشت شب‌های امتحان ِخودم، قاطی می‌کردم و شروع می‌کردم غر زدن، دعوا کردن. کارش لنگ بود،حاضرجوابی نمی‌ کرد، فوق فوقش جمع می کرد می‌رفت و می گفت نخواستیم اصلاً.

از پله‌ها رفتم بالا،مدرسه ی کوچک فسقلی، بی آن حیاط دراندشتی که من از مدرسه توی ذهنم دارم،مدیرشان مثل گرگی که کمین کرده باشد برای آمدن والدین بره،آمد به استقبال. کارنامه اش را درآورد، من خودم می‌دانستم چه خبر است،یک مشت نمره ی بخور و نمیر داشت دیگر. مدیر اما فکر می‌کرد دارد از یک فاجعه‌ی انسانی حرف می‌زند.گفت :این بچه درس نمی‌خواند،میانگین نمره‌های مدرسه ما را میاورد پایین،امسال ببریدش یک مدرسه معمولی. کارنامه را گرفتم و نگاه کردم،فکر کردم که اگر من جای او بودم با شب امتحانی بودن، حتا ده هم نمی گرفتم.واقعاً نمی‌گرفتم‌ها!

مدیر باز ادامه داد که اگرببریدش سعی می کنم کلاس خصوصی هایش را عصرها بیاید اینجا.خنده ام را جمع و جور کردم.کلاس خصوصی بیا  بود واقعاً؟ مدیر ول‌کن معامله نبود، افتاده بود روی دور تکرار حرفایش.

من هم گفتم که اصلا مهم نیست. گفتم باید از خدای‌شان هم باشد که چندتا مثل او توی مدرسه داشته باشند، گفتم حالا من و امثال من که هی بیست و نوزده ردیف کردیم توی کارنامه‌ها، که هی همه جا اول شدیم و لوح جمع کردیم،که ممتاز بودیم و فلان و بهمان چه گلی به سر خودمان و دیگران زدیم؟ چه غلطی کردیم جز این‌که خودخواهی‌مان بیشتر شد و پژمرده و خسته ماندیم؟ گفتم میانگین یک مشت بچه نُنُر را آورده پایین که فقط بلدند درس بخوانند؟ خب بهتر.دمش گرم اصلاً!

 گفتم که دوستش دارم و داریم چقدر، ذوق می‌کنیم  که مدل بچه های بی‌خاصیت خرخوان نیست، که همیشه بلد بوده راه پیدا کند برای مفید بودن، که از هفت سالگی، روزی که برف سنگینی آمد به فکرش رسید برود پارو درست کند بفروشد به من تا پول‌دار شود. که حالا بلد است یک خانه ی کوچک برای خودش بسازد، و همه‌ی کارهایش مثل برق کشی و لوله‌کشی و رنگ و گچ و فلان را خودش انجام بدهد.  بلد است فکر تازه داشته باشد، از ترکیب وسایل بی مصرف، وسیله جدید درست کند، بلد است به فکر دیگران هم باشد، بلد است یک نهال را چطوری بکارد و مواظبت کند تا در زمان کوتاهی به بار بنشیند. بلد است آخر یک دعوای مفصل برود آویزان مامان شود و چندبار ببوسیدش و بگوید "حالا ناراحت نباش.بخند دیگه." بلد است الان که سفر است دلتنگی من را حس کند و پیام بدهد "تو حالت خوبه؟"

گفتم که اگر وقت بیشتری برای درس‌های مدرسه می‌گذاشت و به‌شان دل می‌داد،  البته عالی بود، ولی خب حفظ کردن متن های کتاب درسی خیلی کار شاقی نیست. گفتم شاید مدرسه‌ی شما یک مشکلی دارد که ذهن و روح یکی مثل او را با آن همه جنب و جوش و تحرک به خودش جذب نمی‌کند . گفتم که باید به فکر سلامت روح و روان بقیه بچه های مدرسه اش باشد اتفاقاً!

.

.

.

من اینها را گفتم واقعاً؟ البته که نه، فقط مثل گوسفند سرم را انداختم پایین و گفتم حرف‌هایش را به اولیاء دانش آموز انتقال می‌دهم و آنها خودشان تصمیم می‌گیرند و بعد زدم بیرون.

نیستند و اعصاب ندارم، معلوم است؟




شنبه ۱٥ آبان ۱۳۸٩
ح س ی ن

  نشسته بودیم گوشه ای از مسجد پیامبر،شیش هفت تا دختر سربه هوای شوخ و شنگ،زیارت مان را کرده بودیم،اشک ها را لابد ریخته بودیم و برگشته بودیم سر پله‌ی ‌خل و چل‌بازی!

دوتا خانم تقریباً میان‌سالِ عرب با فاصله‌ی کمی کنارمان نشسته بودند،فهمیدیم به کارهای‌ما می خندند،سر صحبت را که باز کردیم دیدیم فارسی حرف زدن برایشان جالب است،ادای فارسی حرف زدن ما را به شکل کلمه های نامفهومی در می آوردند و غش غش می خندیدند.

رفیق‌تر که شدند به نجوا ازمان سراغ زیارت عاشورا را گرفتند،حالی‌مان کردند که اگر بلدیم برای‌شان بخوانیم.شروع کردم به خواندن،عجیب بود برای‌‌شان عربی بلد بودن ما،همین طور که می خواندم و جلو می رفتم چشم های آن ها هم خیس شد،شد اشک و بعدش هق هق،دیگر از آن خنده های غش غش خبری نبود.سواد خواندن نداشتند ولی یک‌جاهاییش را  از بر بودند،با مشت می کوبیدند به سینه و زمزمه می کردند.از شیعه های مدینه بودند احتمالاً.

 برایم عجیب بود،آن‌وقت ها فکر می کردم گریه‌بر مصایب امام حسین(ع)را ما ایرانی‌ها درآوردیم...




دوشنبه ٢۱ تیر ۱۳۸٩
همدان

  فکر می کردم فقط خودم هستم که وقتی توی جاده تابلوی "همدان فلان قدر کیلومتر"را می بینم نفسم بند می آید و قلبم گروپ گروپ می زند.

حالا فهمیدم تو هم همین طوری هستی،نه فقط من و تو که خیلی از آدم هایی که آن روزها آن جا بودند همین مدلی هستند،نمی دانم همدان این شهر خیلی قدیمی، همیشه همین طور خاطره خیز و شورخیز بوده یا به چشم ما این طور آمده .

 

البته از جناب بابا طاهرش و همین طور اسم خیابان ها و کوچه هایش بر می آمد که تا بوده همین بوده:"غبار همدانی"،"مفتون همدانی"،"میرزاده عشقی"،"بهاری همدانی"،"گنبد علویان"

 

و برای من:"....."،"....."،"...."،"..."،"..."،"..."،"..."،"..."،"..."،"..." و کلی چیزهای دیگر ،اسم های دیگر،آدم های دیگر ،مکان های دیگر ...فضاهای خوشبو،آدم های ماندگار ،خاطره های زنده و جان دار که مثل ماهی کف دستم وول می خورند تا به آبی برسانمشان.

 

همدان را فارغ از آدم ها و خاطره هایش هم دوست دارم.حتا یادم هست که وقت رفتن یک "خداحافظ همدان"ِ پر آب و تاب برای  هگمتانه اش نوشتم.

 

امروز مجموعه شعر یکی از بچه های آن روزها که تازه منتشر شده را ورق می زدم ،جالب بود برایم  تکرار نام همدان در شعرهای او هم :

"جاده امروز

تو را به همدان برد

و من دلتنگ نشسته ام"

                                                  (مرثیه ای برای گم گشتگی-علیرضا لبش)

"از همدان تا حالا کبریت روشن کرده ام

از همدان تا حالا غمگینم

از همدان تا حالا کمی نقطه و حرف

لای عطسه هایم گیر کرده است

تا زنی  که در من نشسته را دوست بدارم "

                                                                 (همون کتاب)

 

مرتبط: خیابان مهدیه




جمعه ٢٠ فروردین ۱۳۸٩
سفر

سفر خوب است،

تنها سفر کردن خوب تر،

اگرچه تنهایی خوش نمی گذرد ولی خاصیتش بیشتر است،آدم سفر که می کند از خودش،از عادت ها و تکرارهایی که تداعی گر خودش هستند ،از منظره ها ،آدم ها ،رابطه ها و سبک های زندگی ای که چشم اش به دیدن شان عادت کرده دور می شود.

از چیزهایی که بودنش با آن ها معنی پیدا می کند هم ،دور می شود ،جدا می شود.

به جایش آدم ها ،منظره ها ،زندگی ها و نشانه های تازه می بیند که هیچ سهمی در آنها ندارد،هیچ ربطی هم.بعد مجبور است برگردد به خودش ،مرور کند که کی هست الان؟!کجا هست الان؟!پیش ازین کجا بوده؟

این کشفِ تازه ی خود ،این کاویدن در پی خود ارزش دارد ،حتا می تواند هم که خودش را نقد کند در این از نو دیدن ها.

و البته خدا را هم که پیش از این در جهت قبله ی خانه اش و در گستره ی سجاده اش می دیده،دنبال خدا هم باید بگردد .پیدایش که کند و گرمای نگاهش را روی شانه هایش حس کند فصلی تازه آغاز شده است.

تنها که باشد این فرصت ها را خواهد داشت،با هم سفر که باشد این جدایی سخت تر رخ می دهد،به آن غربتی که به این تعریف ها می انجامد دچار نمی شود ،خب البته بیشتر هم خوش می گذرد...








زنده گی(۱۱٠) از عشق(٦٥) دوستت دارم ها(٦۱) وبلاگستان(٥٥) زنان(٤۸) داستان(۳۱) ذکر(۳۱) شعر(۳٠) کودکی(٢٩) شهید(٢۸) هذیان ها(٢۸) جنگ(٢۸) (:(٢٦) درد(٢٥) نوشتن(٢۳) غم تکانی(٢۳) مناجات(٢٢) باهم بودن(٢٠) یاد(٢٠) از دیگران(۱٩) کتاب(۱۸) ثبت احوال(۱٧) نامه ها(۱٥) رسانه(۱٥) قرآن(۱٤) درس و مشق(۱۳) محرم(۱٢) طبیعت(۱۱) نوروز(۱۱) خاطره بازی(۱۱) ارتباط(۱٠) رمضان(۱٠) سفر(٩) اعترافات(٩) هیآت وبلاگی سبو(٩) گپ در چند طعم گوناگون(٩) اندر امیدواری(۸) سفید(۸) نگار ما(٧) امام خمینی(٦) تولد مبارک(٥) شاید داستان(٥) برای گفتن(٥) فضول دونی(٥) ):(٥) مرگ(٥) ازدواج(٥) شایدداستان(٥) کارو زندگی(٥) مجله الکترونیکی چارقد(٤) عطش شکن(٤) مسجد(٤) برای نگفتن(٤) خمین(٤) همشهری داستان(۳) پدرانه(۳) کوچه فلانی چپ(۳) مادر و دختری(۳) مهرخانه(۳) برای خواندن(۳) میان سالی(٢) سطری میان نامه ای(٢) خلانه(٢) آدمهای خوب شهر(٢) اشارات(٢) :)(٢) فاطمی نیا(٢) به کجا چنین شتابان(٢) انتظار(٢) بابا(٢) بیماری(٢) بچه(٢) دوستان(٢) آرشیو(٢) اربعین(۱) تلویزیون(۱) خانه(۱) معلم(۱) فلسطین(۱) مادر(۱) سپاس(۱) زایمان(۱) تبریک(۱) دعا(۱) دلانه(۱) فیس بوک(۱) جوانی(۱) خوانسار(۱) ندارد(۱) تلگرام(۱) پدر و دختری(۱) لینک زن(۱)



Powered By NardebaN Graphic Home ; This Template Designed By .:SFO:.