شنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۳٩۳
....

معلم شیمی ما بود، پایه جنگولک بازی‌ها و جوانی کردن‌هایمان هم.

وقتی برای ادامه تحصیل از مدرسه رفت برایش نوشتم:

دلم برای کلاس شما تنگ می‎شود، شیمی را بی‌خیال، تخته سیاه کلاس شما پنجره‌ای بود رو به باغی که همیشه دوستش داشتم.

نوشته بود:

من هم دلم برای آن دست‌های گچی و لپ‌های گلی و خنده‌های ریز تنگ شده، اما عزیزم، تو نوجوانی و  پاک، به خاطر همین‌ها فکر کردی "علی آباد خرابه هم شهری‌ست" و گرنه من یکی بودم مثل تو و دوست‌ها و بقیه معلم‌هایت.

 

حالا دانشگاه علم و صنعت، استاد گروه شیمی تجزیه است. (+)




دوشنبه ۱٦ دی ۱۳٩٢
این درد نپندارم از آن من تنهاست

  پایان‌نامه کذایی من را یادتان هست که چقدر به خاطرش می‌آمدم اینجا سخنرانی می کردم؟درباره فضای مجازی و کارکردهای مثبت و منفی اجتماعی اش برای زنان بود. یک کارکرد مثبتی که این روزها خیلی دارم می بینمش درباره "بیماری" است. آدمهایی که گرفتار یک بیماری - به ویژه بیماری های خاص-هستند در فضای مجازی این امکان برایشان فراهم است که درباره بیماری خود،علت و شیوه های درمان و هزینه و ر‍ژیم غذایی و ...با دیگران حرف بزنند و تجربیات خود را به اشتراک بگذارند. در واقع یک نوع همدردی در بین افراد مبتلا به یک مشکل خاص تبدیل به همدلی می شود. آن وقت شاید از رنج مریض، پریشان خاطری‌ها و اضطراب‌هایش کم شود. دکترها که که دیده‌اید معمولاً توضیح درست و حسابی درباره بیماری و عمل و درمان نمی‌دهند، اما در فضای مجازی بیمارانی که سلامتی شان را دوباره به دست آورده اند و یا در حال گذراندن مراحل درمانی هستند با میل و علاقه و سرحوصله حاضرند از علایم بیماری، داروها، مکانیسم عمل و عوارض،مراحل درمان و ..بنویسند و دیگران را سهیم کنند. وبلاگ‌ها و شبکه‌های اجتماعی مختلفی،خاص  این جور ارتباط‌ها شکل گرفته که ایده راه‌اندازی اش را خود این افراد عملی کرده‌اند.

به نظرم یکی از خاصیت‌های خوب فضای مجازی همین است، بیماری که حتی در جامعه واقعی شاید نتواند به دوستانش هم بگوید به چه دردی مبتلاست، اینجا می‌تواند بخواند و بنویسد،اطلاعات و تجربه بگیرد و بدهد،از رنج‌هایش با همدلی دیگران مجازی قدری بکاهد و به قول سعدی جان بگوید "این درد نپندارم از آن من تنهاست" .

 

*ایده عنوان از این وبلاگ آمد به ذهنم.




سه‌شنبه ۱٥ فروردین ۱۳٩۱
حالگیری از یک معلم وبلاگ‌نویس

چه حالی می‌شی وقتی یه ترم با یه دانشجویی کلاس داشته باشی، بعد تو کلاس هی ساکت باشه و رصد کنه و آخر سر، پایین برگه امتحانش بنویسه: .... در ضمن وبلاگ فلان هم مال من بود!




پنجشنبه ۱ دی ۱۳٩٠
قابیل

کتاب "هدیه‌های آسمان" یکی از دخترهای کلاس پنجم گم شده.بعد از یک هفته جنازه کتاب گوشه کلاس پیدا می‌شود، جلد و تمام صفحه‌هایش از جهت‌های مختلف قیچی خورده.

روی کتاب با دست‌خط کودکانه‌ی خشنی نوشته شده: "اگه یه بار دیگه درس‌ت از من جلو بزنه، همه کتابات این شکلی میشن!"




سه‌شنبه ٥ مهر ۱۳٩٠
الف یا

بچه دفتر مشق را باز می‌کند، اولین کسی که از آمدنش با خبر می‌شود آی با کلاه است، سوت می‌زند و بقیه را خبر می‌کند، همه حروف به ترتیب صف می‌کشند پشت سرش . آ به احترام کلاهش را برمی‌دارد و از طرف همه به بچه سلام می‌دهد. بچه کلاه آ را برمی‌دارد و فکر می‌کند "این دیگه چه کلاه بزرگیه برا آدمی به این لاغری"، کلاه را کوچک تر میکند. از ته صف صدای گریه می‌آید، "ی" است، بچه می پرسد: چته؟ اما ی فقط گریه می کند، ه به جایش حرف می‌زند و می گوید ی از همیشه آخر صف بودن غصه می‌خورد، دلش می خواهد برای یک‌بار هم که شده اول باشد، بچه برش می دارد می‌آورد کنار آ. توی صف همهمه می افتد. بچه انگشت می‌گذارد کنار دماغش که‌ هیس! صدا از طرف های ع ، غ ، ق و ف است، می گویند: "حالا که هرکی به هرکیه جای ما هم عوض کن، به چشم نمیایم اصلا اون وسط مسطا". بچه فکر می‌کند که بد هم نیست هرکس هرجا دوست دارد بایستد، حکم می‌دهد: اصلا صفی نیست،هرکی هرجا دوست داره،کنار هرکی دوست داره وایسته.

صف به هم می‌ریزد و همه ذوق‌زده ،جا به جا می‌شوند، "د" یک جایی تنها برای خودش نشسته، بچه می رود بالای سرش و می پرسد: کمرت درد میکنه؟ اگه نه پس چرا این قدر خمی؟ بعد دست "د" را میگیرد و بلندش می کند، او نمی‌تواند صاف بایستد که، پس یک الف می آورد کنارش تا تکیه گاهش بشود.

یک ماهیگیر نشسته لبه ی "ن"،قلاب انداخته برای تک ماهی ای که توی این حرف شنا میکند. بچه برای ماهیگیر دست تکان میدهد، به "م" که می‌رسد صدای داد و فریاد می شنود، یک نفر توی دایره میم گیر افتاده، کمک می خواهد،بچه فوری پاک‌کن برمی دارد و حلقه ی میم را باز می‌کند، یک نقطه کوچولو می‌افتد روی خط پایین، به زور تعادلش را حفظ می‌کند،بعد از چند تا سرفه می دود طرف "پ"، پ دونقطه از بی معنایی درمی آید.

بچه می‌نویسد "آب" ، بعد چند مشت ازش برمی‌دارد و می‌ریزد توی برکه ی "ب"، نقطه های "چ" را هم صدا می‌کند که بیایند آب‌تنی، دفترش خیس می‌شود. نقطه ها که نیستند "چ" هم قیافه اش شده مثل "ح"،دعوا دارند با هم، بچه یک "ه"بر می دارد می گذارد توی قوس "چ"، به زور جا می شود.

دندان‌های "س" و "ش" خیلی زرد شده، بچه اخم می‌کند که چرا مسواک نزدید پس؟ تازه دندان وسطی "ش" لب‌پر هم شده، آبنبات زیاد خوردی حتماً، بچه فکر میکند که فردا باید خودش دندانپزشک شود، یک شین شکسته به درد دفتر هیچ دفتر مشقی نمی خورد.

حالا می خواهد مشق بنویسد، توی صفحه ی خیس و شلوغی که همه حروف ریخته اند به هم، هیچ کس سر جای خودش نیست، به آفتاب نگاه می‌کند و فکر می‌کند که زنگ تفریح بس است، به الف چشمکی می زند که یعنی سوتت را بزن،سوت تیز الف می پیچد توی صفحه ، هرکس هرجا هست تیکه های خودش را جمع و جور می‌کند و برمی گردد توی صف، الف گزارش می‌دهد که دو نفر نیستند ،یکی "ط" که دارد کف صفحه را جارو می کشد، یکی هم" ژ" که طبق معمول رفته صفحه‌های قبل دنبال نقطه‌ی بازیگوش گم‌شده اش بگردد.




سه‌شنبه ٧ تیر ۱۳٩٠
مدیر مدرسه

رفته اند سفر،دارم دیوانه می شوم از نبودن‌شان. دی‌روز یکی پرسید کی برمی‌گردند؟گفتم شنبه.گفت :چه زود.فکر کردم این "چه زودِ" او برای من چقدر دیر است.

سپرده‌اند که کارنامه داداش کوچیکه را بگیرم،خودش دم‌رفتن سفارش کرد که حتماً فقط خودم بروم مدرسه،نه هیچ کس دیگری.خب خبر داشت هم از دسته گل‌های خودش هم از اخلاق بی‌ریخت مدیر مدرسه.

چقدر دعوا کردیم با هم روزهای امتحان، همه‌ی کتاب‌های اول دبیرستان را مرور کردم آن چند روز،دعوامان هم سر این بود که او می‌خواست یک‌شبه فیزیک بلد شود،شیمی حفظ کند ،زبان و عربی توی مخش فرو برود،.حالش هم خوب بود و هیچ استرس نداشت،عوضش من فشارم می‌افتاد. بعد می‌دیدم وقت کم است و ساعت شده یک شب و هنوز کلی از کتاب مانده،به عادت زشت شب‌های امتحان ِخودم، قاطی می‌کردم و شروع می‌کردم غر زدن، دعوا کردن. کارش لنگ بود،حاضرجوابی نمی‌ کرد، فوق فوقش جمع می کرد می‌رفت و می گفت نخواستیم اصلاً.

از پله‌ها رفتم بالا،مدرسه ی کوچک فسقلی، بی آن حیاط دراندشتی که من از مدرسه توی ذهنم دارم،مدیرشان مثل گرگی که کمین کرده باشد برای آمدن والدین بره،آمد به استقبال. کارنامه اش را درآورد، من خودم می‌دانستم چه خبر است،یک مشت نمره ی بخور و نمیر داشت دیگر. مدیر اما فکر می‌کرد دارد از یک فاجعه‌ی انسانی حرف می‌زند.گفت :این بچه درس نمی‌خواند،میانگین نمره‌های مدرسه ما را میاورد پایین،امسال ببریدش یک مدرسه معمولی. کارنامه را گرفتم و نگاه کردم،فکر کردم که اگر من جای او بودم با شب امتحانی بودن، حتا ده هم نمی گرفتم.واقعاً نمی‌گرفتم‌ها!

مدیر باز ادامه داد که اگرببریدش سعی می کنم کلاس خصوصی هایش را عصرها بیاید اینجا.خنده ام را جمع و جور کردم.کلاس خصوصی بیا  بود واقعاً؟ مدیر ول‌کن معامله نبود، افتاده بود روی دور تکرار حرفایش.

من هم گفتم که اصلا مهم نیست. گفتم باید از خدای‌شان هم باشد که چندتا مثل او توی مدرسه داشته باشند، گفتم حالا من و امثال من که هی بیست و نوزده ردیف کردیم توی کارنامه‌ها، که هی همه جا اول شدیم و لوح جمع کردیم،که ممتاز بودیم و فلان و بهمان چه گلی به سر خودمان و دیگران زدیم؟ چه غلطی کردیم جز این‌که خودخواهی‌مان بیشتر شد و پژمرده و خسته ماندیم؟ گفتم میانگین یک مشت بچه نُنُر را آورده پایین که فقط بلدند درس بخوانند؟ خب بهتر.دمش گرم اصلاً!

 گفتم که دوستش دارم و داریم چقدر، ذوق می‌کنیم  که مدل بچه های بی‌خاصیت خرخوان نیست، که همیشه بلد بوده راه پیدا کند برای مفید بودن، که از هفت سالگی، روزی که برف سنگینی آمد به فکرش رسید برود پارو درست کند بفروشد به من تا پول‌دار شود. که حالا بلد است یک خانه ی کوچک برای خودش بسازد، و همه‌ی کارهایش مثل برق کشی و لوله‌کشی و رنگ و گچ و فلان را خودش انجام بدهد.  بلد است فکر تازه داشته باشد، از ترکیب وسایل بی مصرف، وسیله جدید درست کند، بلد است به فکر دیگران هم باشد، بلد است یک نهال را چطوری بکارد و مواظبت کند تا در زمان کوتاهی به بار بنشیند. بلد است آخر یک دعوای مفصل برود آویزان مامان شود و چندبار ببوسیدش و بگوید "حالا ناراحت نباش.بخند دیگه." بلد است الان که سفر است دلتنگی من را حس کند و پیام بدهد "تو حالت خوبه؟"

گفتم که اگر وقت بیشتری برای درس‌های مدرسه می‌گذاشت و به‌شان دل می‌داد،  البته عالی بود، ولی خب حفظ کردن متن های کتاب درسی خیلی کار شاقی نیست. گفتم شاید مدرسه‌ی شما یک مشکلی دارد که ذهن و روح یکی مثل او را با آن همه جنب و جوش و تحرک به خودش جذب نمی‌کند . گفتم که باید به فکر سلامت روح و روان بقیه بچه های مدرسه اش باشد اتفاقاً!

.

.

.

من اینها را گفتم واقعاً؟ البته که نه، فقط مثل گوسفند سرم را انداختم پایین و گفتم حرف‌هایش را به اولیاء دانش آموز انتقال می‌دهم و آنها خودشان تصمیم می‌گیرند و بعد زدم بیرون.

نیستند و اعصاب ندارم، معلوم است؟




شنبه ٢٩ آبان ۱۳۸٩
اخلاق و موبایل

 استاد خوب ما،مقاله‌ای گذاشته توی دامن‌مان با عنوان "اخلاق و فناوری‌های نوین ارتباطی"یا یک چیزی توی همین مایه‌ها.

آخرین باری که دیدمش دیدگاه‌های خودش را شفاهی گفت و خواست که به متنم اضافه کنم.آن روز حال خوشی نداشتم و چیز زیادی از حرف‌هایش یادم نمانده،فقط این خاطرم هست که مثال موبایل را زد و گفت در ارتباط های رودر رو یک چیزهایی خط قرمز هستند و معمولاً افراد در ارتباط با هم ،خود را ملزم به رعایت آن‌ها می‌دانند در حالی که وقتی به فناوری هایی مثل موبایل و اینترنت و ...می رسند خیلی راحت از آن‌ها رد می شوند.کلیپ‌های روی گوشی‌ها و تصاویر و ... هم احتمالا از مثال‌هایش بوده.

مقاله که از آن روز ناتمام مانده و خودش برایم شده یک قورباغه‌ای  ،ولی از آن قورباغه‌تر هم دارم که ارتباط مستقیم با موضوع مقاله دارد.

یک آقای محترمی بود که یک جایی همکار ما بود.من او را زیاد-گرچه نه کامل-می شناسم،او هم من را همین قدر می شناسد،از نظر من آدم سالم و قابل اعتماد و بااخلاقی به حساب می آید،وقتی که رو در رو صحبت می‌کردیم خیلی آداب را رعایت می‌کرد،حتا در انتخاب کلماتش وسواس به خرج می داد ،هوای نگاهش ،طرز نشستنش و خیلی چیزهای دیگری ازین دست را داشت.

مدتی‌ست که ایشان رفته جای دوری ،و از قرار دیگر  بعید است که اینجا باشد و هم را ببینیم .حالا هم گاهی با موبایل پیام می‌فرستد،ولی دیگر در پیام‌هایش چندان خبری از آن آداب رعایت کردن‌ها که گفتم نیست،نه تنها نیست بلکه جوک‌هایی می فرستد که من از فرستادن آنها برای دوستان خانمم هم معذورم.اولین بارهایی که می دیدم از تعجب چشم هایم گرد شد.نمی‌دانستم باید چه کنم،باورم نمی‌شد این همان آدم مؤدبِ با اخلاقی که می‌شناختم باشد،مشورت خواستم از بعضی رفقا،مریم که -قریب به مضمون -گفت فی قلوبهم مرض فزادهم الله مرضا!

اون یکی مریم هم گفت زنگ بزن و بگو که تمایل نداری این حرف‌ها رو ازش بشنوی،زهره گفت به روی خودت نیار،بهاره هم کلی خندید به‌م...

دست آخر به رویش هم آوردم و خواستم که لطف کند و دیگر برای من چیزی نفرستد،تا چندهفته تأثیر داشت و بعد دوباره رفت سر همان پله ی اول...

تصورم این است که ایشان پیام‌هایش را برای گروهی از مخاطبین می‌فرستد،ولی همه‌ی ما در فهرست دوستان و اشنایان‌مان دسته بندی‌ای داریم و بر اساس شخصیت،علاقه،نوع رابطه و حتا جنسیت آن‌ها برای‌شان ایمیل یا پیام می‌فرستیم.

دلیلی که برای این تغییر رفتارش در ارتباط رودررو و ارتباط‌ موبایلی به ذهنم می‌رسد این است که همدیگر را نمی‌بینیم.چشمی به کار نیست که به وقت دیدن بداخلاقی از دیگری گریبان نگاهش را بگیرد،ارتباط کاری و درسی و دوستی‌ای حتا در کار نیست که طرف از به خطر افتادنش نگران باشد ،یک مدل سربه سر گذاشتن برای سرگرمی شاید،یک نوع شیطنت بچه‌گانه شاید...

همین‌طور است رفتار افرادی که در همین وبلاگ‌های خودمان پشت یک اسم مجازی سنگر می‌گیرند و گمان می‌کنند وقتی کسی نشناسدشان هرطور که دل‌شان می‌خواهد می توانند رفتار کنند و هرچه میل دارند بر زبان مبارک جاری کنند.

هرچه هست خوب نیست،در مورد ایشان دست کم ،در شأن شخصیتی که من ازش در ذهنم داشتم نیست،و عجیب است ادب‌ها و اخلاق‌ها و حریم‌هایی که فقط با عوض شدن نوع وسیله ارتباطی از میان می‌روند.

بد نبود این آقا را می‌شد قاب شیشه ای گرفت و به جای مقاله رفت گذاشت روی میز استاد و روش برچسب زد:اخلاق در موبایل (مطالعه موردی:فلانی)!




دوشنبه ٢٦ مهر ۱۳۸٩
بیگانگی*

(در دانشگاه)

-بچه ها آیه یا سوره ای هست که شما بسیار دوستش داشته باشید و باش مأنوس باشید؟

-دعای جوشن کبیر

-دعای مطالعه

-... 

 

 

*"بیگانگی نگر که من و یار چون دوچشم

   همسایه ایم و خانه ی هم را ندیده ایم"

                                                میرصیدی تهرانی




یکشنبه ۱٢ اردیبهشت ۱۳۸٩
سلام من به دست های گچی

   شیمی درس می داد مان، با مخلفات آزمایشگاه ش.جوان بود و تازه آمده بود معلمی،تیزهوش و شاد و خلاق و دوست داشتنی.

حرف از دهن آدم درنیامده روی هوا می گرفتش،این زود گرفتنش خیلی نعمت  بزرگی بود آن هم در مدرسه ای که یک سؤال از معلم های دیگر داشتی آن قدر باید توضیح می دادی که خودت پشیمان می شدی.

کتاب خوان بود و کتاب شناس،نه فقط شیمی که  همه ی آن کتاب هایی که ما دوست داشتیم و تشنه شان بودیم.

سال بعدش ارشد قبول شد و رفت .یک بار برداشتم برایش نامه نوشتم که جایش توی مدرسه خالی ست،یادم نیست ولی احتمالاً کلی مزه پرانده بودم و نمک خرج کرده بودم که برداشته بود جواب داده بود:سلام من به دست های گچی،به لپ های گلی،به خنده های یواشکی،به شیطنت های میز و نیمکت ها ... به تو،به زهرا،به سیما ،به لادن که نمی دانی چقدر دلتنگ تان شده ام.

بعد باز من نوشتم،باز او نوشت ،دوسال بعدش نوشتم  که "کی برمی گردید؟"نوشت که "دکترا قبول شده ام و تا تمام شدن این هم برنمی گردم".

یک جایی این نامه نگاری ها تمام شد ،ولی من حفظ بودم تک تک کلمه هایش را،حتا پیچ و خم دست خط روانش را ،حتا بوی کاغذهایی که می فرستاد را ...

دیگر ندیدمش،

تا یک ماه پیش،یک روز آمدم توی اتاق دیدم یک نفر نشسته دارد با همکارم حرف می زند،چهره اش رو به من نبود، هرچند اگر بود هم شاید حافظه ی تصویریِ خنگ من به جا نمی آورد،نشستم ،دیدم صدای این آدمی که دارد حرف می زند خیلی آشناست،

خیلی خیلی آشناست،صدا به وجد می آوردم،یادم آمد.

چهره اش عوض شده بود ،و جالبش این بود که من را یادش نمی آمد،فقط می گفت "چهره ات برایم آشناست،حتماً شاگردم بودی"، سعی کردم یادش بیاورم نامه ها را،جمله ها را ،خاطره ها را،آدم ها را...سری تکان داد و گفت یک چیزهایی دارد یادش می آید.

مثل یخ وا رفتم ،دست گرمش را توی دست سردم فشردم و گفتم که دوستش داشتم و روزهای مدرسه ی من با یکی مثل او روزهایی فراموش نشدنی شده اند ...




سه‌شنبه ٢٠ بهمن ۱۳۸۸
دلبسته ی یاران وبلاگی خویشم*

تقدیمش کردم به زنان ، به زنان ِ بی وبلاگ،آنها که دغدغه ها ی شان را  تنهایی به دوش   می کشند.

این یعنی که به حول وقوه ی الهی،و با همکاری جناب ابر و باد و مه و خورشید و فلک و برف و رفقای وبلاگی و خانواده محترم رجبی (!)و کلانتری منطقه فلان و اهالی محترم دهکده جهانی و ...این پایان نامه ما ختم به خیر شد و دیگه به جون خودم این آخرین باری خواهد بود که در موردش اینجا می نویسم.

به طرز عجیب و غریبی همه چیز خوب پیش رفت! نمی دانم کسی دعایی خوانده بود،وردی فوت کرده بود ،خلاصه یک دخل و تصرفی در کار عالم صورت گرفته بود وگرنه کجا آن آقایان محترم اساتید این همه قبلاً با من مهربان بودند ؟

نکته قابل توجه این که ایراد کارم بیشتر ایراد نگارشی بود! فعل هایی که پس و پیش گذاشته بودم،کاماهایی که باید می بود و نبود،گیومه های بدجا و....خودم از چشم عطش شکن می بینم.از بس که می آیم اینجا و تنداتند هرطوری که همان لحظه به ذهنم می رسد می نویسم و بعد شما هم که قربان تان بروم هیچی نمی گویید.یک دادی هم نمی زنید سر آدم که برق از سرش بپرد و باد کله اش بخوابد و یک کمی دقت وامانده اش را بیشتر کند.(یک چیزی هم بدهکار شدید حالا!:)

باز هم خلاصه این که تمام شد و تا تمام شد  کیفم را گذاشتم روی کولم و از تهران زدم به چاک ،از این تهرانی که با همه امکاناتش،با همه قشنگی هایش،با همه خوش تیپی اش،با همه ی آدم های محترمی که درش زندگی می کنند ؛ هرقدر با خودم جنگیدم که دوستش داشته باشم ؛ نشد. نشد که غریبی نکنم و وقتی درش هستم احساس خوبی داشته باشم .

خلاصه تر این که دم همه شما گرم،خیر از جوانی تان ببینید هم چنان.

لاوتان می دارم.

.

.

.

اینجا هم  متین عزیز گزارشکی نوشته است.

*عنوان هم وامی ست از مریم




یکشنبه ٢٧ دی ۱۳۸۸
فصل آخر

آی من ذوق می کنم به این فصل آخر پایان نامه،

انگار که بند از پای این قلم وا کرده باشن بعد چار فصل،

آی تند تند می نویسم،

نتیجه گیری می کنم توپ!

پیشنهاد می دم باقلوا!

بی این که گدای این دکمه های Ctrl+V و امثالهم باشم،

بی این که ته هر پاراگرافم مجبور باشم قسم بخورم که به جون مک لوهان و هابرماس و  کاستلز  و باقی رفقا اینو من از خودم نگفتم بل که فلانی در فلان جا و فلان سال گفته!

احتمالن روز موعودم آی تند تند ازم ایراد می گیرن!

آی تند تند سرخ و سفید بشم و کم بیارم!

آی تند تند قلم ام برام  زبون و شکلک دربیاره!

آی تند تند مک لوهان و هابرماس و  کاستلز  و باقی رفقاشون -از متقدمین و متأخرین- به ریش نداشته م بخندن!

 




یکشنبه ۳ آبان ۱۳۸۸
HELP

از جوانی تان خیر خواهید دید اگر،

اگر،

اگر این پرسش ها  را جواب بدهید.

 

نکته یک:شرمنده آقایان،خیر جوانی شان را یک جای دیگر جبران می کنیم ،فعلن خانوم ها only !

نکته دو :اونایی که قبلن قبول زحمت کردن یه بار دیگه هم ما رو مرام کش کنن.

نکته سه:اگر به خانومای دیگه ای هم که تو فضای مجازی فعال اند  معرفی کنید که دیگه یعنی خیلی...

 




پنجشنبه ٢۳ مهر ۱۳۸۸
"به همین سادگی" های من

8 صبح رسیده ام دانشکده ،خستگی راه دی شب همین اول صبحی توی تنم هست،می روم اتاق مدیر گروه،وقتی می بینمش پیرمرد به همان سرحالی و بانشاطی همیشه اش است،آن قدر که یادم می رود انگار چندهفته پیش سکته کرده بوده،یادم می رود حالش را هم بپرسم،از همان جا دقیقاً می افتم دنبال نمره ناتمام یکی از درس ها و گواهی اشتغال به تحصیل و درخواست ریزنمرات کارشناسی از همدان و دیدن استاد راهنما و دیدن استاد مشاور و گرفتن فرم های دفاع و تو می دانی که این کارها مخصوصاً وقتی بعضی هاش این سر شهر درندشت باشد و بعضی هاش آن سر و برای بعضی هاش مجبور باشی به اندازه تمام حروف نامه تایپ شده ضرب در دو یا شاید سه، طبقه جابه جا شوی و بالا و پایین کنی و...یعنی چی.

دقیقاً 10 شب است که برمی گردم خانه،آن قدر خسته که انگار استخوان های پام دارند جدا می شوند .کلی دعا می کنم به جان تو که فکری برای غذا کرده ای و  روی صورتت لبخند است.

 

7/5 صبح فردا دوباره با خستگی ای که هنوز نرفته از تنم بیرون می روم سرکار،دلم می خواهد یکی باشد باش حرف بزنم ،باش چای بخورم ،باش بخندم تا خستگی یادم برود ،کسی نیست ولی ،میان آن همه شلوغی هم صحبت های من نیستند،مدل این جا این طور است که با هر کس رفیق می شوم و صمیمی از اینجا یک طوری می شود که باید برود ،اینترنت هم خالی ست ،حوصله جمله ها و حکایت هایی که هی یک چیزی به زور می خواهند یاد آدم بدهند را ندارم ،حوصله عاشقانه های جوان های گوگل ریدر را هم ،آرزو می کنم روز زودتر تمام شود،بالاخره تمام که می شود می روم خانه مامان،هر وقت می خواهم سیر بخوابم و آرام، می روم آن جا،وقتی مامان هست مخزن آرامش است،مچاله می شوم روی تخت خودم،دوسه ساعتی از دنیا می روم.

 

فردا تعطیل است،خوش حالم!لعنت به این زندگی ای که ما می کنیم،که حتا اگر بهانه تعطیلی اش شهادت بزرگی مثل او باشد باز ته دل مان خوش حالیم که تعطیلیم!نقشه می کشم که کار پایان نامه را جلو بیندازم،اصلاحاتی که دیروز استادها گفتند را روش انجام بدهم و اینا...

 

شب زنگ می زنند که هستید؟فردا میایم اونجا! ...مهمان های فردا خوبند ولی یک ذره چشم شان زیادی فعال است توی زندگی آدم،صبح روز تعطیل توی فروشگاهیم و شوینده و پاک کننده و سفید کننده و محو کننده و میراننده می خریم!می افتیم به جان خانه و می سابیم،کاغذهای ولو کف اتاق همگی به ناچار می روند توی کمد،فیلم  یک سره تند می شود تا ظهر که آن ها می رسند، دوتا چسب نامرئی زده ام دو طرف لب هام که هی به خنده و تبسم باز باشند، به چروکی که پای چشمت افتاده  و دارویی که روی دراور گذاشته ای و مساحت آشپزخانه ات و این که چرا نسبت به دفعه قبل هیچ تغییری ندادی توی خانه و خیلی چیزهایی دیگر که شرم می کنم از گفتنش هم کار دارند.دلم برای عطش شکن و بچه ها تنگ می شود ،یک روز سعی می کنم خودم را فراموش کنم و پابه پای مهمانم بروم و توی ذوقشان نزنم و هی به جای همه چی فقط بگویم "آخه ما زیاد خانه نیستیم...!" و خودم خنده ام بگیرد از بی ربطی اش !

 

وقتی می روند ساعت دقیقاً 12 شب است.خدا را شکر با دل خوش و راضی می روند و این خوب است چون نوعی پیشگیری است از حرف و حدیث و گله گذاری های احتمالی بعدی!

 

تنها جمله ای که بعد از جمع کردن ظرف ها و جابه جا کردن اضافی غذاها به زبانم می آید این است:کاش فردا جمعه بود!

 

حالا فرداست و جمعه نیست و تعطیل نیست و من دارم سعی می کنم خودم را که از دیروز توی یکی از کمدها قاطی  لباس ها یا شاید کاغذها قایم کرده ام ،پیدا کنم و دوباره به یاد بیاورم...

 

پی نوشت:

با پای دل قدم زدن در کنار تو

باشد که خستگی بشود شرمسار تو








زنده گی(۱۱٠) از عشق(٦٥) دوستت دارم ها(٦٠) وبلاگستان(٥٤) زنان(٤٧) داستان(۳۱) ذکر(۳۱) شعر(۳٠) کودکی(٢٩) شهید(٢۸) هذیان ها(٢۸) جنگ(٢۸) (:(٢٦) درد(٢٥) غم تکانی(٢۳) مناجات(٢٢) نوشتن(٢٢) باهم بودن(٢٠) یاد(٢٠) از دیگران(۱٩) کتاب(۱۸) ثبت احوال(۱٧) نامه ها(۱٥) رسانه(۱٥) قرآن(۱٤) درس و مشق(۱۳) محرم(۱٢) طبیعت(۱۱) نوروز(۱۱) خاطره بازی(۱۱) ارتباط(۱٠) رمضان(۱٠) سفر(٩) اعترافات(٩) هیآت وبلاگی سبو(٩) گپ در چند طعم گوناگون(٩) اندر امیدواری(۸) سفید(۸) نگار ما(٧) امام خمینی(٦) تولد مبارک(٥) شاید داستان(٥) برای گفتن(٥) فضول دونی(٥) ):(٥) مرگ(٥) شایدداستان(٥) کارو زندگی(٥) مجله الکترونیکی چارقد(٤) مسجد(٤) ازدواج(٤) برای نگفتن(٤) خمین(٤) همشهری داستان(۳) پدرانه(۳) کوچه فلانی چپ(۳) مهرخانه(۳) برای خواندن(۳) مادر و دختری(۳) عطش شکن(۳) خلانه(٢) آدمهای خوب شهر(٢) سطری میان نامه ای(٢) میان سالی(٢) اشارات(٢) :)(٢) فاطمی نیا(٢) به کجا چنین شتابان(٢) انتظار(٢) بابا(٢) بیماری(٢) بچه(٢) دوستان(٢) آرشیو(٢) اربعین(۱) تلویزیون(۱) خانه(۱) معلم(۱) فلسطین(۱) مادر(۱) سپاس(۱) زایمان(۱) تبریک(۱) دعا(۱) دلانه(۱) فیس بوک(۱) جوانی(۱) خوانسار(۱) ندارد(۱) لینک زن(۱) پدر و دختری(۱)



Powered By NardebaN Graphic Home ; This Template Designed By .:SFO:.