شنبه ٢٦ خرداد ۱۳۸٦
 

(یادداشت مهمان)

 

به ریحانه علیهاالسلام ...

                                       

سیده زهرا بُرقعی

 

 

مگر نه‌ اين‌ كه‌ ذخاير ملكوت‌ مال‌ همه‌ي‌ اعصارند. مگر نه‌ اين‌ كه‌ بشر، همه‌ عمرش‌ را فداي‌آن‌ لحظه‌اي‌ مي‌كند كه‌ انسانهاي‌ خدايي‌ را در شهرش‌، و در تاريخ‌ حياتش‌ داشته‌ باشد، به‌آنها ببالد، بنازد. 

مگر نه‌ اين‌ كه‌ آرزوي‌ انسان‌، از همان‌ ابتداي‌ آفرينش‌، دست‌ يابي‌ به‌ نور بوده‌ است‌ و تمام‌هم‌ و غم‌ او كشف‌ نور. 

من‌ اعتراض‌ دارم‌ به‌ فراموشكاري‌ انسان.‌ 

من‌ اعتراض‌ دارم‌ به‌ روند تاريك‌ تاريخ.‌ 

من‌ اعتراض‌ دارم‌ به‌ اين‌ رداي‌ بلند سياه‌ كه‌ تن‌ تاريخ‌ كرده‌اند و نور را پوشانده‌اند. 

من‌ اعتراض‌ دارم‌ به‌ اين‌ سازندگان‌ پرده‌هاي‌ كذايي‌، اين‌ پوستين‌هاي‌ وارونه‌ي ‌بي‌مصرف‌، اين‌ داغي‌ كه‌ هميشه‌ بر دل‌ بشريت‌ خواهد ماند كه‌؛ «قدر نور ندانستم‌» 

  

. 

من‌ با حساب‌ دو دوتا چهار تاي‌ انسانيت‌ كار دارم‌. احساس‌ مي‌كنم‌ ما هنوز در دريافت‌حقيقت‌ مي‌لنگيم‌. ما بي‌دليل‌ گرگ‌ مي‌شويم‌. بي‌دليل‌ خودمان‌، خودمان‌ را پاره‌ مي‌كنيم‌. و اين‌يعني‌ راه‌ به‌ جايي‌ نبردن‌، يعني‌ در بن‌ بست‌ نفس‌گير تاريخ‌ گير كردن‌. اين‌ عاقلانه‌ نيست‌كه‌ عمري‌ دنبال‌ نور باشي‌. كو به‌ كو، منزل‌ به‌ منزل‌، قرن‌ به‌ قرن‌، نور را كه‌ ديدي‌، بدوي‌سمتش‌ حتي‌ پايت‌ پيچ‌ بخورد .چند بار بيفتي‌ و بلند شوي‌. و در اين‌ رسيدن‌ و نرسيدن‌ها بزرگ‌ شوي‌. اما بعد كه‌ رسيدي‌، فانوس‌ را بزني‌ زمين‌ كه‌ بشكند. كه‌ خرد شود و نابود. 

مي‌شود كسي‌ كه‌ زماني‌ تشنه‌ي‌ نور بود، يك‌ دفعه‌ قاتل‌ نور شود؟؟ 

من دنبال قاتل نيستم.اصلا اين كاره نيستم.من با حساب دو دو تا چهار تاي خودم،مي گويم در تاريخ شمع هاي زيادي بوده اند كه كسي، يا كساني،خواسته يا نا خواسته آنها را فوت كرده اند.من دلتنگ آن نورهام.همين! 

  

. 

كسي‌ نيست‌ بگويد:"انسانم آرزوست  "و بعد به راستي، آن را بيابد؟ 

كسي نيست بگويد "بهار"،و از سر شاخه هاي ايمانش جوانه اي شاد برويد؟ 

كسي نيست كه عهدي بسته باشد و هنوز بر سر آن عهد،بي مزد و منت ايستاده باشد؟ 

ما حتي براي خدا هم حساب دفتري باز كرده ايم...

  

  

تشنه‌ايم‌. در اين‌ وانفساي‌ عصر آهن‌ گير كرده‌ايم‌. ديگر دست‌هامان‌ خالي‌ نيست‌ كه‌ دل‌ به‌پرواز بدهيم‌. در يك‌ دست‌ سامونت‌، در يك‌ دست‌ موبايل‌... خواب‌ دلار مي‌بينيم‌. خواب‌ جلوزدن‌ از آن‌ رفيق‌ و اين‌ دوست‌ چندين‌ ساله‌، خواب‌ بهانه‌هاي‌ شيرين‌ تيغ‌ زدن‌ اين‌ و آن‌. 

اشانتيون‌، هتل‌ پنج‌ ستاره‌، سي‌ دي‌ پارتي‌ فلاني‌ها، نسل‌ جديد تلويزيون‌هاي‌ خانگي‌،مانيكور ناخن‌، كراك‌ و شيشه‌ و اكس‌... 

ـ عزيزم‌ آسمان‌ را نگاه‌ كن‌. امروز انگار اصلاً خورشيد در نيامد. آمد؟ 

اين‌، زندگي‌ ماست‌ زير آسمان‌ خاكستري‌ تراز هميشه‌ و هر روز شهر 

. 

  

ما هر كداممان‌، در يك‌ غار، تنها مانده‌ايم‌ دور خودمان‌ شلوغ‌ است‌ اما، ته‌ چاهك‌ دل‌ تك‌ تك‌مان‌ را كه نگاه‌ كني‌، پيله‌ي‌ تنهايي‌ را مي‌بيني‌، پيچيده‌ و تنيده‌ به‌ دور خيالات‌ مان‌،آرزوهامان‌، خنده‌هامان‌، گريه‌هامان‌. 

گاه‌ شعله‌اي‌ لرزان‌ در دلهايمان‌ گر مي‌گيرد اما، تا به‌ خودمان‌ بجنبيم‌، باد آن‌ را با خود برده‌است‌. باد ما را هم‌ با خود برده‌ است‌. مايي‌ كه‌ هر كداممان‌، قاتل‌ شعله‌هاي‌ لرزان‌ قلب‌هاي ‌سوت‌ و كورمان‌ هستيم‌. ما،گويي كه داريم‌ تاوان‌ گناهان‌ نكرده‌ و كرده‌مان‌ را اينگونه‌ مي دهيم‌. غارهاي‌ ما سرد، نمور، تاريك‌،ترسناك‌... دست‌ و پا مي‌زنيم‌. كه‌ اين‌ پيله‌ پاره‌ شود، اما نمي‌شود. فرياد مي‌زنيم‌ كه‌صدايمان‌ از سقف‌ بالاتر رود، نمي‌رود. صدا مي‌پيچيد. كر مي‌شويم‌. آما خدايا! در اين‌ غارتنهايي‌، برامان‌ رسولي‌ بفرست‌. كه‌ دم‌ مسيحيايي‌اش‌ جان‌ مان‌ را تازه‌ كند. بي‌قرار مبعوث‌شدن‌ يك‌ رسوليم‌ در قلب‌ مان‌، در نگاه‌ مان‌، در گفتارمان‌، در عقيده‌مان‌.. تا گرد ساليان‌غفلت و خود پرستي‌ و نوركشي‌ را از سيرتمان‌ بزدايد. خدايا! رسولي‌ بفرست‌ ناب‌، چونان‌محمد(ص‌) كه‌ آتشي‌ به‌ جان‌ خمودي‌ زمين‌ انداخت‌. 

  

خوش‌ به‌ حال‌  ميثم‌ و ابوذر و سلمان‌. خوش‌ به‌ حال‌ همسايه‌هاي‌ تو. خوش‌ به‌ حال‌آن‌ كودك‌ يهودي‌ گرسنه‌ كه‌ نمک گير عشق‌ توشد. خوش‌ به‌ حال‌ او كه‌ خاكستر از پشت‌ بام‌ ‌ريخت و رفتي‌ عيادتش‌.خوش به حال آنها،كه پاي منبرت نشستند و كلام آهنگين تو را شنيدند. خوش‌ به‌ حال‌ او كه‌ ادعاي‌ قصاص‌ كرد و افتاد بر دامان‌ پاكت‌...«تو»، نور مسلم‌ بودي‌. از آن‌ نورهاي‌ كم‌ ياب‌ و نادر و بي‌بديل‌... در عرش‌ و فرش‌ اعلام‌شده‌ بود كه‌ «آهاي‌ اهل‌ عالم‌! آخرين‌ رسول‌ آسماني‌ را هم‌ فرستاديم‌.» 

حساب‌ دودوتا چهار تاست‌. آخرين‌ رسول‌ را جرعه‌ جرعه‌ بايد نوشيد. بايد سرتا پا چشم‌شد و به‌ تماشاي‌ قامت‌ آسماني‌اش‌ نشست‌. بايد همه‌ تن‌ گوش‌ شد به‌ فرمان‌ او.. ديوانگي‌نيست‌ كه‌ از كنار پرنورترين‌ و عظيم‌ترين‌  چلچراغ‌ آفرينش‌ ردشويم‌ و شعله‌اي‌ هرچندكوچك‌ و لرزان‌، براي‌ غار سياه‌ و تاريك‌ تنهايي‌ مان نگيريم؟؟... 

  

«ريحانه‌».. فرهنگ‌ نامه‌ي‌ لغات‌ را نگاه‌ مي‌كنم‌. دنبال‌ معني‌ كلمه‌ مي‌گردم‌: 

«هرگياه‌ خوش‌ بو، رزق‌ و رحمت‌، راحتي‌ و آسايش‌، آرامش‌» 

كسي‌ انگار ناگهان‌ مرا ميكشد در دالان‌ تو در توي‌ تاريخ‌، لابه‌لاي‌ كتابهاي‌ قطور و خاك‌گرفته‌ي‌ تاريخ‌ نويسان‌ و تاريخ‌ نگاران‌. 

طنين‌ صدايي‌ رامي‌شنوم‌. صدايي‌ كه‌ لطيف‌ است‌، نرم‌ است‌، سرشار از حكمت‌ ودانايي‌ است‌. صداي‌ آخرين‌ نبي‌ نور است‌. اين‌ محمد (ص‌) است‌ كه‌ مردم‌ را مي‌خواند و ازفاطمه‌ ميگويد.از طاهره‌، از مرضيه‌، مطهره‌، ذكيه‌، از ريحانه‌... ريحانه‌... ريحانه‌ كه‌ روح‌ وجان‌ اوست‌. 

دهان‌ به دهان‌ مي‌چرخيد كه‌ «فاطمه‌، ريحانه‌ ي‌ آخرين‌ نبي‌ خداست‌»، دهان‌ به‌ دهان‌مي‌چرخيد كه‌ فاطمه‌ ذريه‌ي‌ پيامبر است‌. مهر و خشم‌ خدا، در گرو مهر و خشم‌ زهراست‌.اگرزهرا نبود، نه‌ محمد بود، ونه‌ علي‌، و نه‌ هيچ‌ جنبده‌اي‌ در اين‌ عالم‌. محور هستي‌ زهراست‌. شالوده‌ي‌ خلقت‌، زهراست‌. سرور زنان‌ عالم‌، زهراست‌. دهان‌ به‌ دهان‌ مي‌چرخيد.اما قلب‌ پيامبر هنوز درد ميكند. خيالش‌ از بابت‌ زهرا راحت‌ نيست‌. نگران‌ كينه‌ي‌ شب‌پرستان‌ است‌. نگران‌ اين‌ قاعده‌ كه‌؛در تاريكي‌ محض‌، وقتي‌ شمعي‌ روشن‌ باشد، چشم‌ شب‌پرستان‌ درد مي‌گيرد. شب‌ پرستان‌ كاري‌ به‌ هيبت‌ عظيم‌ نور ندارند. 

  

  

من از آتش ميترسم.آتش كه زبانه مي كشد قلبم ،مي خواهد كه از جا بكند.آتش حريص است.زياده خواه و نا مهربان،خودش را پهن زمين ميكند. خار خشك بياباني و بوته هاي جوان شمشاد برايش فرقي نمي كنند.آتش ،كار خودش را مي كند .جرق جرق صدا مي دهد و جلو ميرود.مثل امروز بود كه داشتيم در پياده رو مي رفتيم.بچه ها آتشي كوچك به پا كرده بودند.مادرم  گفت:بيا اينور.خداي نكرده چادرت به آتش گير مي كند. 

 يك لحظه خيال برم داشت:آتش به چادر گير مي كند يا چادر به آتش؟؟؟ 

مادرم گفت:نشنيدم.چيزي گفتي؟ 

ما از آتش دور شديم.آتش هنوز جرق جرق مي كرد.كسي از كنارمان ردشد.چند تا جعبه خالي ميوه برداشته بود.فرياد مي زد:باز هم هيزم... 

  

  

هر چيزي ،هر آنچه را كه بر او گذشته تا ابد به ياد خواهد داشت.صندلي، خواب درخت را مي بيند.سنگ ياد  كوه مي افتد.سرزمين طوي، دلش براي موسي تنگ مي شود و بيت المقدس، لحظه ي عروج عيسي را هر بار مرور مي كند.حافظه ي اجسام بر عكس ادعاي "انسان"،كه به زندگي در عصر تكنولوژي وRAM  چند گيگ مي نازد،بسيار قوي تر است.آب هميشه براي كربلاي حسين مي گريد و كوچه هاي خاكي مدينه،هميشه دلشان براي "ريحانه ي نبي"،كباب است. يادشان ميايد كه بالهاي يك فرشته ي زميني،همانجا وسط كوچه شكست و پيراهن بلند و سپيد آسماني اش در آتش كينه سوخت.كوچه ها به ياد دارند كه فرشته ي قشنگ ما، فقط هجده سال داشت اما در غم از دست دادن پيغام بر خدا،هزار سال پير شده بود. نه آنكه پدر او بود.محمد پدر همه ي امت خدا بود.و همين پدر بود كه گفته بود:"فاطمه را از جانم دوست تر دارم."فاطمه،نگران امت محمد(ص) بود. و امت محمد يعني من،يعني تو،يعني حتي همان پيرمرد ارمني كه براي شفاي دختر بيمارش،چراغ ،نذرحسينيه مي كند.

  

  

  

ما سخت جاني كرديم كه تا كنون زنده مانده ايم.وگرنه تاب مصيبت در ما نبود.با پاي پر آبله،تازه رسيده بوديم نزديكي هاي تو.ما سردمان بود.لرز كرده بوديم و اميد رسيدن به تو، سر پا نگه مان داشته بود.كورمال كورمال مي آمديم كه نيافتيم.تو فرياد مي زدي:"قلب هاتان مقدس اند.راحت به دست باد نسپاريدش."و براي سالم رسيدن ما، و به سلامت عبور كردن ما،والله خير حافظا مي خواندي.ما دعايت را مي شنيديم و دلگرم مي شديم.مي گفتيم اگر راه سخت است و جاده باريك و هوا سرد و سوزان چه باك...كه ما مولايي چونان تو را داشتيم.يادم نيست!حافظه ام سخت،ناجور شده است.شايد يك قدمي تو بود شايد هم كمتر...كه ناگهان شمشيري بالا رفت.صداي ترق تازيانه آمد.صداي عربده،فرياد،ناله.صداي وامحمدا! واعليا!...صداي جيغ فرشتگان...هوا تاريك بود.ظلمات بود.ما نديديم چه شد فقط... در يك آن،احساس كرديم كه در صحراي عدم گم شده ايم.تو دست به ديوار، رفتي...و كسي گفت:اف بر شما!...فضه بود انگار. 

تاب اين مصيبت كجا در ما بود .ما همانجا نشستيم.دست بر سر گذاشتيم و ديديم يتيم شده ايم .خبري از گرمي دستان پر از مهرت نبود.بوي دود مي آمد،بوي خون،بوي جنگهاي جاهليت سالها پيش...ما نفهميديم چه شد؟! 

  

  

ريسمان،آتش،چهل مرد قوي هيكل،مسمار،ديوار،تازيانه،نعره،زور،غلاف شمشير،لگد،...من هر چه فكر مي كنم ارتباط اين كلمات زمخت و دردآور را با كلمه ي لطيف و سراسر آرامش "ريحانه"،نمي توانم بيابم.Error مي دهم.با ذهنم مچ نمي شود.ريحانه كجا،لگد كجا...گل كجا،ساتور كجا...؟! ما نمي فهميم.هيچ وقت هم نخواهيم فهميد.من تنها اين را مي دانم كه گوشم درد مي كند.صدايي در گوشم هي زنگ مي زند و هي زنگ مي زند و مي گويد:فضه مرا درياب!!!!! 

  

 

 

حرفي نمانده. يعني حرف كه زياد است اما نه زباني هست كه بگويدش و نه گوشي كه بشنود. تبم تند شده امشب.هذيانم مدام،سرم پر درد.دارم به اين مي انديشم كه شايد بايد حساب دو دو تا چهار تا را دور انداخت.انگار اين روزها چندان كاربردي ندارد.لغت نامه ها را هم بايد دور انداخت.از شركتاب هاي تاريخ هم بايد خلاص شد.اين مثل كه مي گويد "زبان سرخ،سر سبز ميدهد بر باد" را بايد حسابي جدي گرفت.اينطوري بهانه ي خوبي براي خوابيدن و خواب ديدن گير مي آوريم.بهانه اي براي سكوت...دنيا را آب ببرد به ما چه؟! شمعي هم بين اينهمه شمع كم شود به ما چه؟! اصلا عشق يعني چي؟ما هر روزكيلو كيلوعشق، دانلود مي كنيم. 

چقدر تب دارم.گر گرفته ام.دارم مي سوزم.كسي نيست يك دستمال خيس برايم بياورد؟ 

آه بانو!شماييد؟...

  

  

  

مادر نمير! 

دنيا به‌ تو، به‌ مهرباني‌ تو، نوازش‌هاي‌ تو، به‌ عطر بهشتي‌ وجود تو نياز دارد. 

مادر نمير ! 

ببين‌ كه‌ ما هنوز درد يتيمي‌ را سال ‌به سال‌ داريم‌ بر دوش‌ مي‌كشيم‌ تا جمعه‌ موعود... و هنوزجمعه‌ نيامده‌! 

مادر!اين هله هوله هاي رنگين را از جلوي كودكانت بردار كه از بس خورديم دلمان درد گرفته است.مادر ما خسته ايم.كمي از كوثر حياتت به ما بنوشان. 

{ }





زنده گی(۱٢۳) از عشق(٧٦) دوستت دارم ها(٦۸) زنان(٦۳) وبلاگستان(٥٦) ذکر(۳٩) شهید(۳٥) کودکی(۳٤) جنگ(۳۳) داستان(۳۳) شعر(۳۳) هذیان ها(۳٢) درد(۳۱) غم تکانی(۳٠) (:(٢٧) نوشتن(٢٦) باهم بودن(٢٥) مناجات(٢۳) ثبت احوال(٢۱) از دیگران(٢۱) یاد(٢٠) کتاب(۱۸) نگار ما(۱٧) محرم(۱٦) رسانه(۱٦) نامه ها(۱٦) درس و مشق(۱٤) قرآن(۱٤) سفر(۱۳) نوروز(۱۳) طبیعت(۱٢) خاطره بازی(۱٢) گپ در چند طعم گوناگون(۱۱) رمضان(۱۱) ارتباط(۱۱) اعترافات(۱۱) امام خمینی(۱٠) اندر امیدواری(۱٠) هیآت وبلاگی سبو(٩) مرگ(٩) ازدواج(۸) سفید(۸) خمین(٧) برای نگفتن(٦) تولد مبارک(٦) شاید داستان(٦) برای گفتن(٦) ):(٦) مادر و دختری(٦) کارو زندگی(٦) خلانه(٥) آدمهای خوب شهر(٥) فضول دونی(٥) شایدداستان(٥) مادر(٥) مسجد(٤) بچه(٤) برای خواندن(٤) پدرانه(٤) همشهری داستان(٤) اشارات(٤) عطش شکن(٤) مجله الکترونیکی چارقد(٤) سطری میان نامه ای(۳) مهرخانه(۳) کوچه فلانی چپ(۳) دوستان(۳) دلانه(۳) دعا(۳) خانه(۳) بابا(۳) آرشیو(٢) مدرسه(٢) بیماری(٢) معلم(٢) انتظار(٢) تبریک(٢) به کجا چنین شتابان(٢) سوریه(٢) فاطمیه(٢) فاطمی نیا(٢) :)(٢) میان سالی(٢) پدر و دختری(٢) جمجمک(۱) نقص فنی(۱) لینک زن(۱) تلگرام(۱) ما سه نفر(۱) خوانسار(۱) بزرگان(۱) دخترانه(۱) جوانی(۱) منا(۱) مجردی(۱) همدان(۱) ندارد(۱) رجب(۱) فیس بوک(۱) روزنوشت(۱) سپاس(۱) زایمان(۱) باران(۱) فلسطین(۱) تلویزیون(۱) حج(۱) اربعین(۱) عرفه(۱)



Powered By NardebaN Graphic Home ; This Template Designed By .:SFO:.