دوشنبه ٧ فروردین ۱۳۸٥
بی نامش بخوان

‏ زخم‌هایت را می‌شمارم به جای ستاره و گوسفند، نه زخم‌های تو تمام شدنی‌ست نه خواب به چشم‌های من آمدنی.‏

 

ـ پرستار! ببخشید که بیدارتان کردم ها؛ بتادین‌ام تمام شده. می‌ترسم زخم‌هایش عفونت کند. یک شیشه بتادین لطفا!‏
ـ ...‏


این یکی هر روز عمیق‌تر می‌شود. بمیرم الهی! یک بند انگشت سیم لای زخمت مانده. کمی تاب بیاوری خودم درش ‏می‌آورم. بیا! دستم را می‌گذارم لای دندان‌هایت تا خرد نشوند. محکم دندان بگیر؛ من دردم نمی‌آید. فقط داد نزنی ‏ها... مردم خواب‌اند. ببین به‌جز چشم‌های من هیچ چراغی روشن نیست.‏

 

ـ پرستار! ببخشید من هی شما را می‌کشانم اینجا. پنس می‌خواستم. یک قیچی کوچک هم باشد الکلش می‌زنم؛ کارم ‏راه می‌افتد. بیاوری ها!‏
ـ ...‏

 

چرا تو این قدر ناله می‌کنی؟ من که هر شب سهم مسکن خودم را برای تو می‌زنم؛ من که هر شب زخم‌هایت را دانه ‏دانه پاک می‌کنم؛ نباید به این سوزی که تو آه می‌کشی بسوزد. بمیرم برایت که داد نمی‌زنی؛ مراعات دیگران را ‏می‌کنی. قربان ادبت! بیا اصلاً محل‌شان نگذاریم. به حرف‌های خودم گوش کن تا حواست پرت شود. یادت هست تازه ‏آمده بودی صدایت می‌کردند «کفتر»؟ من ساده را بگو خیال می‌کردم می‌گویند «صفدر»! یک‌بار صدا زدم:«صفدر!» تو ‏آن‌قدر خندیدی که داشتی روده‌بُر می‌شدی. یادت هست گفتی: «ما شهر خودمان سی چل تا کفتر سفید داریم؛ هر ‏روز پرشان می‌دهیم هوا. پر می‌گیرند و می‌شوند خال آسمان. نمی‌دانی چه مَشتی اوج می‌گیرند.»؟ یادت هست گفته بودی:«ما دیپلم برق داریم. می‌خواستند ببرن‌مان سر کار؛ آمدند از در و همسایه پرس‌وجو؛ با ‏معرفت‌ها نه گذاشتند، نه برداشتند؛ گفتند:«یک پارچه آقاست، فهمیده، دل‌سوز، فقط ها... فقط کفترباز است.» این ‏شد که به جای ما یکی دیگر را بردند سر کار.»؟

یادت هست که... بمیرم... این مسکن لعنتی هم حتماً تقلبی‌ست که اثر نمی‌کند. خودم فردا اصلش را برایت از ‏صندوق داروها بلند می‌کنم. حالا کدامش بیشتر اذیت می‌کند: زخم پهلویت؟ سینه‌ات؟ یا کوفتگی گرده‌ات؟... دردت ‏به جانم؛ اصلاً بیا حرف خنده‌دار بزنیم. یادت هست گفتی از لج همسایه‌هاتان پا شدی آمدی اینجا؟ و من قاه‌قاه ‏خندیدم.‏ گفتی:«جان شما نباشد، جان خودم؛ کلی زدند توی حالمان. گفتیم بیاییم اینجا آبروی هر چی کفترباز است را یک‌جا ‏بخریم.»‏ گفتم:«التماس ریا برادر!» و تو گل از گلت شکفت. حالا هم بخند دیگر... بخند!.... چی؟! این‌که کبود شده، درد ‏می‌کند؟ کناری؟! بیا... فوت‌اش می‌کنم: پ... و... پ... و... بهتر شد؟!‏

 

ـ پرستار! شرمنده هی مزاحم شما می‌شوم ولی این بدجوری درد می‌کشد. هی ناله سوزناک می‌کند. مسکنی، چیزی ‏بزنید آرام بگیرد.‏
ـ ...‏

 

یک ذره دندان روی جگر بگذاری اثر می‌کند؛ دردش می افتد. باشد! همان قصه‌ای را می‌گویم که خودت خیلی دوست ‏داری. قصه‌ی آن شب که قرار بود بی‌سروصدا برویم آن‌طرف جا بگیریم تا فرمان حمله برسد. همان‌شب که وقت زیادی ‏نداشتیم. تو اولین بارت بود که می‌آمدی؛ آن‌هم این‌همه جلو. بچه ناشی! مردم می‌زنند به خط «ای لشگر صاحب ‏زمان...»‏ می‌خوانند آن هم با چه شور و حالی؛ آن‌وقت تو «کفتر کاکل‌به‌سر های های»ات بلند بود. اصلاً چرا یکی نبود به من ‏بگوید:«فلانی! عرضه نداری؛ دلش را نداری؛ غلط می‌کنی بشوی جانشین فرمانده، سی چل نفر را بیاندازی دنبال ‏خودت...»؟

انگار آرام‌تر شدی؛ نه؟! گفتم که صبوری کنی بالاخره خوب می‌شود...

کجا بودیم؟... آها! همان‌جا که هوا سنگین بود. از چشمک ستاره‌ها هم دل‌مان می‌ریخت. نفس عمیق هم حتی ‏نمی‌کشیدیم. تو بعد از من توی صف بودی. لباسم را از پشت چنگ زده بودی. می‌ترسیدیم دیر شود. مهتاب هی ‏نورش را بیشتر می‌کرد. یک توقف، یک صدای حتی آهسته کافی بود برای این که لو برویم و زنجیرمان پودر شود.‏

همین‌جور بود دیگر... مگر نه؟! هرجایش را که غلط می‌گویم خودت بگو. خب؟!‏

نمی‌دانم آن کوه سیم‌خاردار کی از خاک درآمده‌بود که ما خبر نشدیم. بچه‌های شناسایی هم نگفته بودند. ارتفاعش ‏زیاد بود؛ نمی‌شد پرید؛ صدای پوتین‌ها می‌پیچید. دیر شده بود...
«سجاد محسنی» بود می‌گفت برگردیم؟ آره خودش ‏بود. سفت و سخت می‌گفت برگردیم. من گفتم اگر ما برگردیم زحمت یک گردان هیچی می‌شود. تازه! آن‌ها که ‏نمی‌دانند ما نیامده‌ایم؛ از این موقعیت تار و مار می‌شوند...
چقدر کلافه بودم. تو دستم را گرفتی و گفتی:«خب رد ‏شویم؛ کاری که ندارد!»‏

می‌خواستم بزنم توی گوش‌ات، از صدا کردنش ترسیدم؛ گفتم:«داداش خنگ من! به خیالت ما هم کفترهای ‏جناب‌عالی هستیم که بپریم؟!»‏ تا گفتم؛ یک‌دفعه دیدم عین دیوانه‌ها خودت را انداختی روی تل سیم و گفتی:«حالا بپرید...»

سجاد داد کشید:«این چه غلطی دارد می‌کند؟!»‏ دستم را گذاشتم روی دهانش؛ گفتم:«می‌خواهی به کشتن‌مان بدهی؟!»‏

همین‌جور مانده بودیم. تو پچ‌پچ‌کنان گفتی:«خب بیایید رد شوید دیگر؛ مگر نگفتی وقت نداریم؟»

تو به پشت خوابیده بودی و ندیدی ولی من یادم هست که هیچ‌کس از جایش جم نخورد.‏ دوباره گفتی:«پس تو چه فرمانده‌ای هستی؟ بگو بیایند رد شوند دیگر!»

سجاد می‌گفت:«رضا! این از همه‌مون کوچیک‌تره، دفعه اولشه؛ به‌ش بگو پاشه. عوضی! پاشو دیگه!»‏

دو سه ثانیه شاید بیشتر طول نکشید. گفتم که رد شوند...‏

بیچاره بچه‌ها! خودم هل‌شان می‌دادم جلو. پوتین‌هایشان را درآوردند تا تو درد کمتری بکشی. پا که می‌گذاشتند ‏خودت را جمع می‌کردی؛ «آخ»ات را هم آن‌قدر خوردی که حتی سجاد محسنی هم دلش قرص شد که تو نباید خیلی ‏درد بکشی...‏

من آخر از همه رد شدم. چشم‌هایم را بستم. پا که گذاشتم چیزی انگار زیر پایم خرد شد... سرم را آوردم کنار ‏صورتت. چشم‌های تو هم بسته بود. گفتم:«می‌سپارم بچه‌ها بیایند سراغت؛ به خدا سفارش‌ات را می‌کنم.» هیچی ‏نگفتی... انگار نمی‌شنیدی...‏

باشد! گریه نمی‌کنم. تقصیر خودت است که این قصه را فقط دوست داری. یک عمر است من هر شب را با زخم‌های ‏تو سر می‌کنم تو با قصه من.‏

دیروز اولش با خواهش‌وتمنا و آخرش با دادوبیداد خواستم مادرت را بیاورند اینجا. تا داد نزنی که گوش کسی بدهکار ‏نیست. وقتی آمد انگار که من تو باشم دست می‌کشید لای موهایم.

گفتم:«حاج خانوم! تنش درد می‌کند. به زخم‌هایش چی بزنم خوب می‌شود؟»‏

گفت:«تو غمت نباشد. خودم هر هفته تنش را با گلاب می‌شویم.»‏ و بعد سرش را گذاشت روی ملحفه سفید تخت من و گریه کرد. مادرت خیلی بچه شده بود.‏

 

ـ پرستار! جعبه دستمال کاغذی دیروزی تمام شد. دستمال این تخت بغلی را می‌دهی به من؟!
ـ ...‏

 

کم کم دارد صبح می‌شود. اثر آمپولت که برود دوباره درد شروع می‌شود. بیا تا بی‌حس‌ای؛ من خرده سیم‌ها را از لای ‏زخم دربیاورم. دردش بیشتر از آن شب نیست که... مواظبم... عوض‌اش یک عمر راحت می‌شوی. این‌ها بمانند چرک ‏می‌کنند ها... آن‌وقت تو دیگر هیچ شبی خوابت نمی‌برد. تا آخر این زخم‌های کهنه تازه می‌مانند... بمیرم که لب‌هایت ‏را روی هم می‌فشاری و شکایت نمی‌کنی...‏

 

‏*************‏

 

ـ پرستار! چرا داروهای من را زیاد کردید؟ من که چیزیم نیست. درد ندارم. این تنش می‌سوزد. من اگر شب‌ها هم ‏نمی‌خوابم به خاطر این است.‏
ـ ...‏

 

ـ پرستار! جان بچه‌ات؛ اگر خواب‌آور است یک وقت نزنی! این تنها می‌ماند ها... هیچ‌کس نیست زخم‌هایش را بتادین ‏بزند ها...‏
ـ ...‏‏ ‏ ‏






زنده گی(۱٢۳) از عشق(٧٦) دوستت دارم ها(٦۸) زنان(٦۳) وبلاگستان(٥٦) ذکر(۳٩) شهید(۳٥) کودکی(۳٤) جنگ(۳۳) داستان(۳۳) شعر(۳۳) هذیان ها(۳٢) درد(۳۱) غم تکانی(۳٠) (:(٢٧) نوشتن(٢٦) باهم بودن(٢٥) مناجات(٢۳) ثبت احوال(٢۱) از دیگران(٢۱) یاد(٢٠) کتاب(۱۸) نگار ما(۱٧) محرم(۱٦) رسانه(۱٦) نامه ها(۱٦) درس و مشق(۱٤) قرآن(۱٤) سفر(۱۳) نوروز(۱۳) طبیعت(۱٢) خاطره بازی(۱٢) گپ در چند طعم گوناگون(۱۱) رمضان(۱۱) ارتباط(۱۱) اعترافات(۱۱) امام خمینی(۱٠) اندر امیدواری(۱٠) هیآت وبلاگی سبو(٩) مرگ(٩) ازدواج(۸) سفید(۸) خمین(٧) برای نگفتن(٦) تولد مبارک(٦) شاید داستان(٦) برای گفتن(٦) ):(٦) مادر و دختری(٦) کارو زندگی(٦) خلانه(٥) آدمهای خوب شهر(٥) فضول دونی(٥) شایدداستان(٥) مادر(٥) مسجد(٤) بچه(٤) برای خواندن(٤) پدرانه(٤) همشهری داستان(٤) اشارات(٤) عطش شکن(٤) مجله الکترونیکی چارقد(٤) سطری میان نامه ای(۳) مهرخانه(۳) کوچه فلانی چپ(۳) دوستان(۳) دلانه(۳) دعا(۳) خانه(۳) بابا(۳) آرشیو(٢) مدرسه(٢) بیماری(٢) معلم(٢) انتظار(٢) تبریک(٢) به کجا چنین شتابان(٢) سوریه(٢) فاطمیه(٢) فاطمی نیا(٢) :)(٢) میان سالی(٢) پدر و دختری(٢) جمجمک(۱) نقص فنی(۱) لینک زن(۱) تلگرام(۱) ما سه نفر(۱) خوانسار(۱) بزرگان(۱) دخترانه(۱) جوانی(۱) منا(۱) مجردی(۱) همدان(۱) ندارد(۱) رجب(۱) فیس بوک(۱) روزنوشت(۱) سپاس(۱) زایمان(۱) باران(۱) فلسطین(۱) تلویزیون(۱) حج(۱) اربعین(۱) عرفه(۱)



Powered By NardebaN Graphic Home ; This Template Designed By .:SFO:.