دوشنبه ٧ فروردین ۱۳۸٥
بی نامش بخوان

 

 زخم هایت را می شمارم به جای ستاره و گوسفند ،نه زخم های تو تمام شدنی ست نه خواب به چشم های من آمدنی .

 

_پرستار!ببخشید که بیدارتان کردم ها ،بتادین ام تمام شده ،می ترسم زخم هایش عفونت کند یک شیشه بتادین لطفا!

 

_...

 

این یکی هر روز عمیق تر می شود .بمیرم الهی !یک بند انگشت سیم لای زخمت مانده ،کمی تاب بیاوری خودم درش می آورم .بیا!دستم را می گذارم لای دندانهایت تا خرد نشوند،محکم دندان بگیر من دردم نمی آید،فقط داد نزنی ها ...مردم خواب اند ،ببین به جز چشم های من هیچ چراغی روشن نیست .

 

_پرستار !ببخشید من هی شما را می کشانم این جا ،پنس می خواستم .یک قیچی کوچک هم باشد الکلش می زنم کارم راه می افتد ،بیاوری ها !

 

- ...

 

چرا تو این قدر ناله می کنی  من که هر شب سهم مسکن خودم را برای تو می زنم ،من که هر شب زخم هایت را دانه دانه پاک می کنم نباید به این سوزی که تو آه می کشی بسوزد.بمیرم برایت که داد نمی زنی ،مراعات دیگران را می کنی ،قربان ادبت !بیا اصلا محلشان نگذاریم .به حرف های خودم گوش کن تا حواست پرت شود.یادت هست تازه آمده بودی صدایت می کردند "کفتر". من ساده را بگو خیال می کردم می گویند "صفدر "یک بار صدا زدم "صفدر"تو آن قدر خندیدی که داشتی روده بر می شدی .یادت هست گفتی :

"ما شهر خودمان سی چل تا کفتر سفید داریم ،هر روز پرشان می دهیم هوا ،پر می گیرند و می شوند خال آسمان ،نمی دانی چه مشتی اوج می گیرند ".

یادت هست گفته بودی :

"ما دیپلم برق داریم ،می خواستند ببرنمان سر کار ،آمدند از در و همسایه پرس وجو

با معرفت ها نه گذاشتند نه بر داشتند گفتند :"یک پارچه آقاست ،فهمیده ،دل سوز ،

 فقط ها ...فقط کفتر باز است ."این شد که به جای ما یکی دیگر را بردند سر کار ."

 

یادت هست که ...بمیرم ...این مسکن لعنتی هم حتما تقلبی ست که اثر نمی کند ،خودم فردا اصلش را برایت از صندوق دارو ها بلند می کنم .  حالا کدا مش بیشتر اذیت می کند :زخم پهلویت ؟سینه ات ،یا کوفتگی گرده ات ؟...درد ت به جانم ،اصلا بیا حرف خنده دار بزنیم یادت هست گفتی از لج همسایه هاتان پا شدی آمدی اینجا و من قاه قاه خندیدم ؛ گفتی :

   "جان شما نباشد جان خودم کلی زدند توی حالمان گفتیم بیاییم این جا آبروی هر چی کفتر باز است را یک جا بخریم ."

گفتم :"التماس ریا برادر !"و تو گل از گلت شکفت .حالا هم بخند دیگر ...بخند !..چی ؟!این که کبود شده درد می کند ؟کناری ؟!بیا ...فوت اش می کنم :پ...و... پ...و...بهتر شد؟!

 

_پرستار! شرمنده هی مزاحم شما می شوم ولی این بد جوری درد می کشد ،هی ناله سوزناک می کند ،مسکنی چیزی بزنید آرام بگیرد .

 

_...

 

یک ذره دندان روی جگر بگذاری اثر می کند ،دردش می افتد .باشد همان قصه ای را می گویم که خودت خیلی دوست داری . قصه ی آن شب که قرار بود بی سر و صدا برویم آن طرف جا بگیریم تا فرمان حمله برسد . همان شب که وقت زیادی نداشتیم ؛تو اولین بارت بود که می آمدی آن هم این همه جلو ،بچه ناشی ! مردم می زنند به خط "ای لشگر صاحب زمان "

می خوانند آن هم با چه شور و حالی آن وقت تو "کفتر کاکل به سر های های "ات بلند بود . اصلا چرا یکی نبود به من بگوید :" فلانی ! عرضه نداری ،دلش را نداری ،غلط

می کنی بشوی جانشین فرمانده سی چل نفر را بیاندازی دنبال خودت ...

انگار آرام تر شدی ؛نه ؟!گفتم که صبوری کنی بالاخره خوب می شود ..

کجا بودیم ؟...آها ! همان جا که هوا سنگین بود ،از چشمک ستاره ها هم دل مان می ریخت ،نفس عمیق هم حتی نمی کشیدیم ،تو بعد از من توی صف بودی ،لباسم را از پشت چنگ زده بودی ،می ترسیدیم دیر شود ،مهتاب هی نورش را بیشتر می کرد ،یک توقف ،یک صدای حتی آهسته کافی بود برای این که لو برویم و زنجیرمان پودر شود .

همین جور بود دیگر ..مگر نه ؟!هرجایش را که غلط می گویم خودت بگو ،خب ؟!

نمی دانم آن کوه سیم خاردار کی از خاک در آمده بود که ما خبر نشدیم ،بچه های شناسایی هم نگفته بودند ،ارتفاعش زیاد بود نمی شد پرید صدای پوتین ها می پیچید ،دیر شده بود ..."سجاد محسنی "بود می گفت برگردیم ؟آره خودش بود سفت و سخت می گفت برگردیم من گفتم اگر ما برگردیم زحمت یک گردان هیچی می شود .تازه !آن ها که نمی دانند ما نیامده ایم از این موقعیت تار و مار می شوند ...چقدر کلافه بودم ،تو دستم را گرفتی و گفتی :"خب رد شویم ،کاری که ندارد !"

می خواستم بزنم توی گوشت از صدا کردنش ترسیدم ،گفتم:" داداش خنگ من !به خیالت ما هم کفتر های جناب عالی هستیم که بپریم؟!"

تا گفتم یک دفعه دیدم عین دیوانه ها خودت را انداختی روی تل سیم و گفتی :"حالا بپرید .."

سجاد داد کشید :"این چه غلطی دارد می کند ؟!"

دستم را گذاشتم روی دهانش گفتم :"می خواهی به کشتن مان بدهی؟!"

همین جور مانده بودیم تو پچ پچ کنان گفتی :"خب بیایید رد شوید دیگر مگر نگفتی وقت نداریم ."

تو به پشت خوابیده بودی و ندیدی ولی من یادم هست که هیچ کس از جایش جم نخورد .

دوباره گفتی :"پس تو چه فرمانده ای هستی ،بگو بیایند رد شوند دیگر !"

سجاد می گفت :"رضا !این از هممون کوچیک تره ،دفعه اولشه ،بش بگو پاشه ،عوضی ،پاشو دیگه !"

دو سه ثانیه شاید بیشتر طول نکشید ،گفتم که رد شوند ...

بیچاره بچه ها خودم هل شان می دادم جلو ،پوتین هایشان را در آوردند تا تو درد کمتری بکشی ،پا که می گذاشتند خودت را جمع می کردی ،"آخ" ات را هم آن قدر خوردی که حتی سجاد محسنی هم دلش قرص شد که تو نباید خیلی درد بکشی ...

من آخر از همه رد شدم ،چشم هایم را بستم ،پا که گذاشتم چیزی انگار زیر پایم خرد شد ...سرم را آوردم کنار  صورتت ،چشم های تو هم بسته بود ،گفتم :"می سپارم بچه ها بیایند سراغت ،به خدا سفارش ات را می کنم ."هیچی نگفتی ..انگار نمی شنیدی ...

باشد گریه نمی کنم ،تقصیر خودت است که این قصه را فقط دوست داری ،یک عمر است من هر شب را بازخم های تو سر می کنم تو با قصه من .

دیروز اولش با خواهش و تمنا و آخرش با داد و بیداد خواستم مادرت را بیاورند این جا ،تا داد نزنی که گوش کسی بدهکار نیست ،وقتی آمد انگار که من تو باشم دست می کشید لای موهایم .

گفتم :"حاج خانوم !تنش درد می کند ،به زخم هایش چی بزنم خوب

می شود ؟"

گفت :"تو غمت نباشد ،خودم هر هفته تنش را با گلاب می شویم ."

و بعد سرش را گذاشت روی ملحفه سفید تخت من و گریه کرد ،  مادرت خیلی بچه شده بود .

_ پرستار !  جعبه دستمال کاغذی دیروزی تمام شد ،دستمال این تخت بغلی را می دهی به من ؟!

_ ...

کم کم دارد صبح می شود ،اثر آمپولت که برود دوباره درد شروع می شود ،بیا تا بی حسی من خرده سیم ها را از لای زخم دربیاورم ،دردش بیشتر از آن شب نیست که ...  مواظبم ...عوض اش یک عمر راحت می شوی ،این ها بمانند چرک می کنندها ...آن وقت تو دیگر هیچ شبی خوابت نمی برد،تا آخر این زخم های کهنه تازه می مانند ...بمیرم که لب هایت را روی هم

می فشاری و و شکایت نمی کنی ...

 

                                            *************    

_ پرستار !چرا دارو های من را زیاد کردید ،من که چیزیم نیست ،درد ندارم ،این تنش

می سوزد ،من اگر شب ها هم نمی خوابم به خاطر این است .

_ ...

_ پرستار !جان بچه ات ،اگر خواب آور است یک وقت نزنی! این تنها می ماند ها ..هیچ کس نیست زخمهایش را بتادین بزند ها ..

_ ...

 

                                








زنده گی(۱۱٠) از عشق(٦٥) دوستت دارم ها(٦٠) وبلاگستان(٥٤) زنان(٤٧) داستان(۳۱) ذکر(۳۱) شعر(۳٠) کودکی(٢٩) شهید(٢۸) هذیان ها(٢۸) جنگ(٢۸) (:(٢٦) درد(٢٥) غم تکانی(٢۳) مناجات(٢٢) نوشتن(٢٢) باهم بودن(٢٠) یاد(٢٠) از دیگران(۱٩) کتاب(۱۸) ثبت احوال(۱٧) نامه ها(۱٥) رسانه(۱٥) قرآن(۱٤) درس و مشق(۱۳) محرم(۱٢) طبیعت(۱۱) نوروز(۱۱) خاطره بازی(۱۱) ارتباط(۱٠) رمضان(۱٠) سفر(٩) اعترافات(٩) هیآت وبلاگی سبو(٩) گپ در چند طعم گوناگون(٩) اندر امیدواری(۸) سفید(۸) نگار ما(٧) امام خمینی(٦) تولد مبارک(٥) شاید داستان(٥) برای گفتن(٥) فضول دونی(٥) ):(٥) مرگ(٥) شایدداستان(٥) کارو زندگی(٥) مجله الکترونیکی چارقد(٤) مسجد(٤) ازدواج(٤) برای نگفتن(٤) خمین(٤) همشهری داستان(۳) پدرانه(۳) کوچه فلانی چپ(۳) مهرخانه(۳) برای خواندن(۳) مادر و دختری(۳) عطش شکن(۳) خلانه(٢) آدمهای خوب شهر(٢) سطری میان نامه ای(٢) میان سالی(٢) اشارات(٢) :)(٢) فاطمی نیا(٢) به کجا چنین شتابان(٢) انتظار(٢) بابا(٢) بیماری(٢) بچه(٢) دوستان(٢) آرشیو(٢) اربعین(۱) تلویزیون(۱) خانه(۱) معلم(۱) فلسطین(۱) مادر(۱) سپاس(۱) زایمان(۱) تبریک(۱) دعا(۱) دلانه(۱) فیس بوک(۱) جوانی(۱) خوانسار(۱) ندارد(۱) لینک زن(۱) پدر و دختری(۱)



Powered By NardebaN Graphic Home ; This Template Designed By .:SFO:.