شنبه ٢٥ اردیبهشت ۱۳٩٥
نذر کردم گر از این غم به درآیی روزی..

تلفن کرده بودم که با مادرت مشورت کنم آن هم وقتی که همه درهای عالم را به روی خودم بسته می دیدم. بعد از سلام و علیک گفتم دختر شما دوست خیلی خوبی برای من است. مادرت گفت: «دوست خوبت خدا باشد دخترم، امام زمان باشد...»همین دو جمله کافی بود که درهای بسته عالم یکی یکی برایم بازشدنی به نظر برسند.

یادت هست زهره جانم آن شبی که پیدایت کردم را؟ کلیک به کلیک سر از نوشته هایت درآوردم و هی دیدم که چه آشنا...که چه آشنا...لاجرعه همه آن سالهایی که نوشته بودی و نبودم را سرکشیدم. دنبالت گشتم توی خط‌ها و کلمه‌ها و هوای ابری آن صفحه. صفحه‌ای که هنوز هم برایم بوی خاک باران خورده دارد. بعد مثل جوجه راه گرفتم دنبالت. این دست خسیسی که همیشه به قول قرآن از گردنم آویزان بود را این بار  به سمتت با اشتیاق تمام دراز کردم. نوشتی که بعضی رابطه‌ها، بعضی یافتن‌ها، حرمت دارد، اگر بخواهی به سبک رفاقت‌های دیگر بیرونی‌شان کنی و ادامه بدهی مثل این است که با کفش روی یک قالی نفیس قدم زده باشی. زبان ریختم و گفتم کفش‌هایم را درمی آورم، با من دوست شو! گفتی فهمیده‌ام که سرم باید در گریبان خودم باشد که اگر خبری هم هست، همان جاست و نه در بیرون. گفتم سر در گریبان، با من دوست باش!

دوست شدی و دوست ماندی، کنارت کوچک و خنگ و بی دست و پا بودم، برایم جایی آن بالای کوه‌های پختگی و دانایی و فهیمی ایستاده بودی. چشمم بودی وقتی چشم‌هایم جایی را نمی دید، گوشم بودی وقتی گوش‌هایم به روی همه صداهای عالم بسته شده بود، معنی خیلی چیزها را از تو می‌پرسیدم و مبهوت بودم که تو این همه فهمیدن و درک کردن دنیا را از کجا آورده‌ای.

گفتم من دلجویی و دلداری نمی دانم، حرفه من تندی و تیزی و زخم زدن است، مهربانی هم اگر دارم باران نیست، تگرگ است یا رگبار..به تن شکوفه‌های نورسته فروردین. همدردی و همدلی اگر خردکی بلد باشم همان است که خودت یادم دادی، یادم دادی که خودم را جای دیگران بگذارم تا بتوانم درکشان کنم. یاد دادی که کفش‌هایشان را بپوشم قبل از آن که از راه رفتن‌شان ایراد بگیرم. تو من را می‌شناسی، همان جور که هستم. نه از نوشته‌هایم، نه از خاطره‌هایم، نه از دوست‌هایم، نه از قیافه گرفتن‌هایم، که از روی خودم، تو دست مرا خوانده ای.

خواستم بگویم که ببخش اگر توی آفتاب سوزان ایستاده ای و سایه ندارم. ببخش اگر به دریا زده ای و من توی ساحل با چشم‌های نگران فقط منتظر مانده ام که برگردی، ببخش اگر شعله  شده‌ای در پیراهن تنت و من خنکای آب نیستم، که ببخش اگر نمی‌دانم چرا توی این روزهایی که گذشته‌اند پنجره گفتگویمان بسته شده، که کلمه‌هایی زیادی خلق می‌شوند اما پشت این پنجره می‌مانند. ببخش اگر دوستی مثل من داری که شبها فقط دست می‌‎زند زیر چانه اش و آرام به خاطر طوفانی که بر تو می‌گذرد غمگین و پریشان می شود و نسخه ندارد..

شرمسار از دستهای خالی خودم، دعا میکنم همه درهای عالم یکی یکی به رویت باز شوند..






زنده گی(۱٢۳) از عشق(٧٦) دوستت دارم ها(٦۸) زنان(٦۳) وبلاگستان(٥٦) ذکر(۳٩) شهید(۳٥) کودکی(۳٤) جنگ(۳۳) داستان(۳۳) شعر(۳۳) هذیان ها(۳٢) درد(۳۱) غم تکانی(۳٠) (:(٢٧) نوشتن(٢٦) باهم بودن(٢٥) مناجات(٢۳) ثبت احوال(٢۱) از دیگران(٢۱) یاد(٢٠) کتاب(۱۸) نگار ما(۱٧) محرم(۱٦) رسانه(۱٦) نامه ها(۱٦) درس و مشق(۱٤) قرآن(۱٤) سفر(۱۳) نوروز(۱۳) طبیعت(۱٢) خاطره بازی(۱٢) گپ در چند طعم گوناگون(۱۱) رمضان(۱۱) ارتباط(۱۱) اعترافات(۱۱) امام خمینی(۱٠) اندر امیدواری(۱٠) هیآت وبلاگی سبو(٩) مرگ(٩) ازدواج(۸) سفید(۸) خمین(٧) برای نگفتن(٦) تولد مبارک(٦) شاید داستان(٦) برای گفتن(٦) ):(٦) مادر و دختری(٦) کارو زندگی(٦) خلانه(٥) آدمهای خوب شهر(٥) فضول دونی(٥) شایدداستان(٥) مادر(٥) مسجد(٤) بچه(٤) برای خواندن(٤) پدرانه(٤) همشهری داستان(٤) اشارات(٤) عطش شکن(٤) مجله الکترونیکی چارقد(٤) سطری میان نامه ای(۳) مهرخانه(۳) کوچه فلانی چپ(۳) دوستان(۳) دلانه(۳) دعا(۳) خانه(۳) بابا(۳) آرشیو(٢) مدرسه(٢) بیماری(٢) معلم(٢) انتظار(٢) تبریک(٢) به کجا چنین شتابان(٢) سوریه(٢) فاطمیه(٢) فاطمی نیا(٢) :)(٢) میان سالی(٢) پدر و دختری(٢) جمجمک(۱) نقص فنی(۱) لینک زن(۱) تلگرام(۱) ما سه نفر(۱) خوانسار(۱) بزرگان(۱) دخترانه(۱) جوانی(۱) منا(۱) مجردی(۱) همدان(۱) ندارد(۱) رجب(۱) فیس بوک(۱) روزنوشت(۱) سپاس(۱) زایمان(۱) باران(۱) فلسطین(۱) تلویزیون(۱) حج(۱) اربعین(۱) عرفه(۱)



Powered By NardebaN Graphic Home ; This Template Designed By .:SFO:.