چهارشنبه ٢٧ امرداد ۱۳٩٥
سندرم قدم‌های آخر

یک مرضی هم هست که اسمش را می‌گذارم «سندرم قدم‌های آخر».

یعنی درست همان وقتی که فقط چند قدم دیگر مانده تا رسیدن، همان جا که اگر چهارتا فوت محکم دیگر بکنی، آتش خاموش می‌شود یا زغال می‌گیرد، درست همان جا که اگر از دویدن دست نکشی بی‌گمان می‌رسی به چیزی که خواستی، درست همان جا معرکه را رها کنی و بایستی. 

و طبعاً «اللهم اشف کل مریض» و مرا هم.




یکشنبه ۱٧ امرداد ۱۳٩٥
دو کلمه هم درباره نیمه پر لیوان

ده روز تعطیل بودیم.

خوش هم گذشت اما هر روزش با خودم گفتم چه خوب که بیرون از خانه هم کار می‌کنم. چه زندگی‌ام نظم خوبی دارد روزهای دیگر. ساعت خواب و بیداری ام، مرتب کردن خانه و زندگی‌ام، فکر کردنم. دیدم چه زمان بی‌معنی و بی‌ارزش می‌شود وقتی همه روزم اوقات فراغت است. حالا یا عادت کرده‌ام به آن زندگی و یا واقعا آدم خانه ماندن نیستم. آن هم توی شهرستان که دست همه و بیش از همه دست زن‌ها از برنامه‌های فرهنگی و هنری و آموزشی و مهارتی و فلان، کوتاه است، خیلی کوتاه..




یکشنبه ۱٧ امرداد ۱۳٩٥
جملات قصار مردم کوچه و بازار

توی اتاق پرو با حبیبه با زیپ پیراهنی گلاویز بودیم که نه بالا می‌رفت و نه پایین می‌آمد. من لباسی که پوشیده بودم را محکم می‌گرفتم و حبیبه زیپ را با تمام توان می کشید. آخرش بعد یک ربع تقلا، زیپه کوتاه آمد و قبول کرد بدون پاره شدن لباسی که هنوز نخریده بودیمش از جاش تکان بخورد.

عرق‌ریزان از اتاق درآمدیم و لباس را گذاشتیم روی میز. مرد جوانی که فروشنده بود داشت به  مشتری  می‌گفت «چرا اینقدر با همسرت بد حرف زدی. شماها چه‌تونه؟ تا وقتی مجردین ناراحتین که چرا مجردین، افسردگی می گیرین و هی نذر و نیاز می‌کنین شوهر گیرتون بیاد. بعد که شوهره میاد شروع می‌کنید غر زدن که شوهر چیه، بچه چیه، بازم افسردگی می‌گیرید. چه‌تونه آخه؟!»

زدیم بیرون، جمله‌های آقاهه هم دنبال‌مان آمد.




جمعه ۸ امرداد ۱۳٩٥
آخ که چقدر خوبه هوای من با تو

این روزها هی دست و پا زدم خودم را یک‌جوری برسانم مشهد. چندبار رفتم دفتر فروش بلیط قطار و هواپیما و دست از پا درازتر برگشتم. هی رفتم سایت فروش اینترنتی رجا و شخمش زدم از بس تاریخ‌ها را چک کردم. هی مخ دور و بری ها را زدم که راهشان بیندازم و هی حریف نشدم. کانال لحظه آخری‌های تلگرام را به محض به روز شدن چک کردم و دیدم راه ندارم.

صبح، بی آنکه به کسی خبری داده باشم رفتم مشهد. با خودم گفتم بالاخره رسیدی. توی حرم چرخ زدم و دستم رسید به ضریح. نماز که تمام شد دلم شور افتاد برای نگار. گفتم چطوری شب خوابش کنند بی من؟ سفر سه روزه را یک روزه تمام کردم و برگشتم...

 

آن‌طرف، آن‌قدر نور هست که نقطه تاریکی مثل من را هم بی‌نصیب نگذارند و به اشتیاقم پاسخ بدهند، حتی اگر شده توی خواب..




چهارشنبه ٦ امرداد ۱۳٩٥
شما هم حس می‌کنید؟

ظهرها، همه چیز بوی آفتاب می‌دهد.








زنده گی(۱۱٠) از عشق(٦٥) دوستت دارم ها(٦۱) وبلاگستان(٥٥) زنان(٤۸) داستان(۳۱) ذکر(۳۱) شعر(۳٠) کودکی(٢٩) شهید(٢۸) هذیان ها(٢۸) جنگ(٢۸) (:(٢٦) درد(٢٥) نوشتن(٢۳) غم تکانی(٢۳) مناجات(٢٢) باهم بودن(٢٠) یاد(٢٠) از دیگران(۱٩) کتاب(۱۸) ثبت احوال(۱٧) نامه ها(۱٥) رسانه(۱٥) قرآن(۱٤) درس و مشق(۱۳) محرم(۱٢) طبیعت(۱۱) نوروز(۱۱) خاطره بازی(۱۱) ارتباط(۱٠) رمضان(۱٠) سفر(٩) اعترافات(٩) هیآت وبلاگی سبو(٩) گپ در چند طعم گوناگون(٩) اندر امیدواری(۸) سفید(۸) نگار ما(٧) امام خمینی(٦) تولد مبارک(٥) شاید داستان(٥) برای گفتن(٥) فضول دونی(٥) ):(٥) مرگ(٥) ازدواج(٥) شایدداستان(٥) کارو زندگی(٥) مجله الکترونیکی چارقد(٤) عطش شکن(٤) مسجد(٤) برای نگفتن(٤) خمین(٤) همشهری داستان(۳) پدرانه(۳) کوچه فلانی چپ(۳) مادر و دختری(۳) مهرخانه(۳) برای خواندن(۳) میان سالی(٢) سطری میان نامه ای(٢) خلانه(٢) آدمهای خوب شهر(٢) اشارات(٢) :)(٢) فاطمی نیا(٢) به کجا چنین شتابان(٢) انتظار(٢) بابا(٢) بیماری(٢) بچه(٢) دوستان(٢) آرشیو(٢) اربعین(۱) تلویزیون(۱) خانه(۱) معلم(۱) فلسطین(۱) مادر(۱) سپاس(۱) زایمان(۱) تبریک(۱) دعا(۱) دلانه(۱) فیس بوک(۱) جوانی(۱) خوانسار(۱) ندارد(۱) تلگرام(۱) پدر و دختری(۱) لینک زن(۱)



Powered By NardebaN Graphic Home ; This Template Designed By .:SFO:.